نیهیل

2012-01-06T10:56:00.002+11:00

شعر حتی ریدن نیست که ریدن رهایی بخش است و شعر این توانایی را هرگز نداشته , نخواهد داشت . با تمام شدن هر شعر این توهم دوباره در تو جان می گیرد که دنیا را نجات خواهی داد . از شَرِ خودت . آرنجت کاغذ را سُر می دهد می اندازد زیرپات . شعر حتی نمی تواند خودش را از سقوط نجات بدهد . نمی تواند جیغ بکشد خون بیاید وقتی با ناخن شصت پات سوراخ اش می کنی . باید گِل گرفت شعری را که به هدفی سروده شده . سروده می شود که به نتیجه یی برسد . که قصد دارد . که بتوانی رگه هایی از رهایی در آن ببینی . حس کنی می توانی با آن نفس بکشی . شعر ابوغریبِ درونی ست . با شکنجه های قرون وسطایی . با این تفاوت که تو , خودت سلاخِ خودت هستی . بی رحم تر از خودت سراغ داری ؟ کجای ادبیاتِ نیایی ؟ از خودم می پرسم ... ( گنده گوزی ست ؟ ) کجای ادبیاتِ کشورت ؟ شهرت ؟ محله ات ؟ کوچه ات ؟ خانه ات ؟ اتاق ات ؟ کجای ادبیات تن ات ایستاده یی ؟ جوابی شایسته تر از ماتحت ام پیدا نمی کنم . این ذهنیتِ غلط که شعر الکلِ صنعتی ست وادارم کرد که سالها بِیُرم بیاندازم توش . تکه تکه خودم را مثل یک سامورایی خائن سگ کش کنم و با خواباندنِ عضوهام در شعر خودم را ذخیره کنم . فساد دستانم را خورد . ذهن ام را آکله زد . مغزم لک برداشت . آب شدم در تیزابِ دست ساز , در این دروغ که شعر رهایی ست . شعرنفرین است . نفرینِ عجوزه یی جذامی و بدطینت. مبتلا به نفرین را که مسخ است چه به دادِ سخن دادن ؟ نوشتن همین کلمه ها . نوشتن این که شعرحتی ریدن نیست . باید گه گرفت شعری را که بشود منتشرش کرد . شماره بندی کرد . فایل کرد . تصحیح کرد فرستاد برای چاپ . شعری که بشود با صدای بلند خواند . اجراش کرد . باآن توی مسابقه شرکت کرد برنده شد جایزه برد . شعری که برتر است . کمتر است . که اسم کسی را حمل می کند . تخلص پذیر است . صاحب دارد . شعری که تورا وادار کند گارد بگیری . زره بپوشی . بروی پشت تریبون . تاریخچه بسازی . باید تپاله تپان اش کرد متنی را که بشود از آن دفاع کرد . بخاطرش یقه جر داد خشتک درید . اصلن بشود به نیت اش سکوت کرد . شعری که بشود توی کیفِ سامسونت گذاشت بُرد دادگاه به هیات منصفه نشان داد و حق را کسب کرد .صداقت را اثبات کرد . ناحق را کشف کرد محکوم کرد . باید رسمن برود بمیرد شاعری که خیال می کند و حتی مطمئن نیست که نوشتن فتح است . که او فاتح است . نجات یافته است . نجات بخش است . که فکر می کند غلطی کرده . که کاری می کند که کسی بلد نیست .که نوشتن حرفه است ! کسی که متوهم است می شود با شعر زنده ماند . ایهاالناس ! با شعر حتی نمی شود مُرد . نمی شود قدم از قدم برداشت . نمی توان سیر شد . از شلیک گلوله جلوگیری کرد یا پشت اش پناه گرفت تا تیر به مغزت نخورد . نشود حتی صدای وق وق سگ را متوقف کرد . از خیابان رد شد . اجازه گرفت و توی پیاده رو شاشید . شعر حتی درجا زدن نیست . تنها فرو رفتن است . در منجلابِ فریب . فریب . تازه اگر باشد شعر شرمنده گی ست . شرمساری ه شاعر است از نوشتنِ شعر . شعرسرافکنده گی انسان است از ضعف . ضعف از عدم هرآنچه ندارد . عقب مانده گی اش از خودش . از تخیل اش . بدن اش . مایۀ خجالتی ست که باید پنهانش کرد انکارش کرد مثل معضلی جسمی که می توانی زیر لباس پنهانش کنی . باید با تمام وجود بر نبودنش صحه بگذاری . بگویی وجود ندارد . بگویی نیست . و حرف هیچ کس را قبول نکنی .

2012-01-05T18:06:00.003+11:00

بگو
زودتر بگو
تا فرو نرفتم بگو
این مثلثِ برمودا
بین ران های تو
چه کار می کند ؟

2012-01-03T15:49:00.000+11:00

رابطه , تیزی ست . میخی ست که از چوب بیرون زده . درست همان موقع که با اطمینان و شعف , از روی صندلی ات بلند می شوی تا دیگری را در آغوش بگیری , گیر می کند به دامن ات , به شلوارت , ران ات را جر می دهد . وادارت می کند بنشینی به التیامِ زخم , به نفرینِ میخ , نفرینِ رابطه ...

2012-01-01T00:06:00.000+11:00

آدم ها به من کمکی نمی کنند . فقط باید نوشت . باید فقط بنویسم .

2011-12-28T16:34:00.001+11:00

فاک به توضیحاتی که تابحال داده ام . فاک به توضیحاتی که بعداز این قرار است بدهم . به شرح دادنِ من از من . تحلیلِ من از تو . برداشتِ تو از من . فاک به پی نوشت به زیرنویس . به پاکنویس به پاورقی های بوگندو به سوء تفاهم به اصلِ تفاهم که مترسکی آدم پراکن است . فاک به برداشت های ما ازهم . به گذاشت های مان درهم , با لبخند و احترام ...

2011-12-12T00:25:00.001+11:00

دست رنج

2011-11-29T17:02:00.001+11:00

آیا تا به حال
دراز کشیده یی
بر تختی درآتش
که سرهایی بریان بر آنها جوانه زده می چرخند آیا تا به حال
با تکبر و فخر

کهنه های شاش آلودۀ پُرملات را
در اَنفیه دانِ چشمانت چلانده یی

و با پوشش های زمختِ باغِبانی
بر خلنگ زارِ آب ندیدۀ تن ات دست کشیده یی ؟

بر مسیرهای جسمیِ میش رو , شیارهای عمیقِ بدنی

که انگشتانت را مغز کرم زایِ حسودت را

هورت می کشند یک نفس آیا دست کشیده یی ؟

بر صورتی که سطح ندارد
که حفره یی ست گودشده با مشت
صیغل خورده با پاشنه آیا نشسته یی ؟

بر لبۀ یک تخت روبروی پنجره با پرده های کشیده

و هی ساعت ها سعی کرده یی ؟
سعی کرده یی که دوباره به بدنت برگردی

به حجم میکس شده با چسبی که پشت ات روی تشک افتاده

که قرنیزِ سقف های شیروانی ست و تنها آب و کثافت را

به چاهک بین لنگ هاش روانه می کند آیا تا به حال خورده یی ؟

با لبخند و تمانینه

آن قسمت از تنت را که فکر کرده است

که تخیل کرده که نوشته که خندیده که وادارت کرده ادامه دهی بدهی

آیا تابحال فرار کرده یی ؟ بالاتنه ات را روی دستهات برخاک کشیده یی

و از پاهات که به سمتت میایند گریخته یی ؟

سرفه هات به پچ پچ ه های خفیفی می مانند مملو از لاطائلات

به تلِ سرگین که اسب های نعش کشی

منتقل ش میکنند به قبرِ دهانت به ذهن ات

به سمعکی فرو رفته با انگشت در گوشهایی شمعآجین

در کونت
صورتی خضاب شده و استیجاری مبتلا به بول درد
آیا تا بحال با وسواس
زخم های پیش رونده را
در اجساد رو به فساد انتخاب کرده یی ؟
و بین آ بینِ بذرهای بلال
در جانت در اندام های داخلی ات کاشته یی ؟

بایستی بند بیایم

بایستی این ملغمه را بند بیاورم این مَفسَده را

این کثافتِ زوال ناپذیرِ نَمیر

این طلیعۀ کیریِ روشنایی را که یک جفت چشم پیوندی ست

که زل می زند به من از توی کاسۀ فلزی

اخطار می دهد که حواسش هست که می تواند به هرسمتی بچرخد

می تواند به پرستاران خونسرد انگشت کند فقط با دیدن
می تواند از تکه یخ های اطرافش تغذیه کند و ارگاسم شود با سردی
می تواند سوال پیچم کند که آیا تا بحال گذاشته یی ؟

سرت را بر بازویی قطع شده و خیره مانده یی ؟

به رگ هایی که در امتداد تشک جاری اند

آبشاری اند ریخته اند روی موکت
و همزمان صدای رود را

آیا شنیده یی ؟

می خوام به روشی عهدبوقی تقاص پس بدهم

می خواهم نقب بزنم به مرگامرگی تک نفره

به روغنِ حیوانیِ اصیل که می قُلد روی حرارت های غریزی م

به صیفی جاتی که از چهرۀ واقعی ام تغذیه می کنند
که پوستم را پاره می کنند

که خربزه و خیارند
که چمبرک می زنند روی پستان های سوالی ام
دوباره پاره ترم می کنند برای برگشتن

برگشتن و دوباره باز از نو
باید تونل بزنم با چنگالی شکسته به خوش تراشی ه مرگ

باید بی وقفه حلول کنم

در اجساد کودکانی مُرده در زونکن

کودکانِ تعمید شده با شرابِ گوجه فرنگی

در پسرک بالدار , عریان و گوشت آلودی که می دود
پرواز می کند در نقاشی هایِ دوزاریِ رنسانس

توی دست هایی بریده شده که پلک هایم را از بالا و پایین می کشند

محکم می کشند تا دست بریدۀ سوم

تشتک های نوشابه را فروکند توی حدقه هام و بعد پلک هایم را آرام

برگرداند جای اولش و با اشاره بگوید که باید استراحت کنم

که ما خشک نمی شویم

تیره تر می شویم

کدرتر می شویم

و همزمان ترَک می خوریم

من و تو

مغضوبانِ خداوندگارِ سوزاک

که مخاط بینی اش را به مقعدِ پسران نابالغ می مالند برای قوّه

باید بند بیایم
آیا تا بحال پرده بوده یی ؟ الیاف گونه از رگ هایی زده

و بر زخم های خودت پدید آمده یی ؟ کبره بسته کلفت شده یی ؟

آماده برای دوباره بریدن
عمیق بریدن
با شهوت بریدن
بهتر بریدن
با فشار بُ ریدن

آیا تا بحال به میل خودت بدنِ اشباع شده از سرسام ات را

به لاشۀ از ریخت افتادۀ بی نامی بدل کرده یی ؟
سیخ

ایستاده بر کُنده یی نیم سوز تا زانوان مربامالی شده ات
توله خرس ها را تحریک کند به لیسیدن ات ؟

آیا تابحال همه وجود ات را غشاء تراخم در برگرفته است ؟

حشراتی خُرد

حشراتی کش آمده

نرم , جذب شونده و لایموت

پِیِ مفاصل ات را خیلی شق و رق

با قُپه هایی برشانه ها فتح کرده اند ؟

و سریش گون
آرام با فشار از کناره های تشتک ها و درز دهانت

از شکاف های جسم گداخته ات بر تخت

بیرون تمده اند سلامت و چاق ؟

تا خرخره ام را بیاد بیاوری
جویدن شهوتناک جناغ مرغ را

فعلِ تجاوز را که قلبمه مرا بلعید و عصاره م را

چکاند در هیات گلوله یی دردهانم

در درد بی درمانم

در درد پروستاتت

در درد یرقان ام

در درد بُنِ دندان ام

در درد بلاغت ات

که آروارۀ تمساح است

و کاسۀ سرم را برای تشکر می شکند می جود

تابحال بوده یی شبیه به فردی متوجه

فردی خجول و معذب آیا ؟

با اندامی جوان
پوستی کشیده و آبدار

فردی دوقطبی به طرزی گریزناپذیر از مرکز

و شمال و جنوبت را
مرض ها فتح کرده اند آیا ؟

و تظاهر کرده یی به حلول در فردی معلول الحال آیا ؟
به انبانی از گوشت
محبوس در بدنۀ دُن ژوانی دیابتی
که راست نمی کند
در قالبی از ستارۀ یمانی
عایق بندی شده با یأس

و متخصصین دگردیسی تابحال آیا صدایت را تقلید کرده اند ؟

صدای منی از گوردرآمده
همین من خورندۀ کورنفلکس با خون خامه یی

کالِکتِرِ زیرجامه های نخی و صابون های عطری لوکس

که در پوست سرخ شدۀ ماهی پنهان می شود

ونیاکان تن لش اش همیشه از درون می لرزند و همزمان مغرورند

آیا تا بحال مالیده یی ؟ انبوهِ چرک های داخلی ات را
که به هیبتِ هیولایی گوژپشت درآمده

به مفصل های بین ساعد و بازوهات که برعکس است

به دست هایت که از پشت درهم قفل شده

به دست هایت که دست رنجی جز گه ندارد
دست رنجی از گه
آیا تابحال مالیده یی ؟

2011-11-29T14:58:00.001+11:00

هرشب به این امید به بستر میروم که رختخواب امشب شاید مرا در خود بپبچد و خفه ام کند تا خلاص بشوم ...

2011-11-28T20:26:00.001+11:00

چه فایده یی دارد ؟ این که داد بزنی چه بر تو رفته است ؟ جز اینکه چشم های بیشتری به تو خیره بمانند و انگشتان اشاره بیشتری به سمتت نشانه بروند ؟ وقتی ایمان داری درمانی وجود ندارد هیچ درمانی جز نسیان . گاهی قضاوت اشتباه و عجولانه آدم ها را به سکوت شان ترجیح می دهم . همین قضاوت ها زندگی ام را به بدنی آش و لاش بدل کرده که باور دارد نجات دهنده است که رویین شده که می تواند از هر خط پایانی عبور کند و دست هایش را به علامت پیروزی بالاببرد . می تواند ادامه بدهد و از خودش طوری تغذیه کند که تمام نشود . هیچ چیز ترسناک تر وغیرطبیعی تر از بودن با آدم ها نیست . بودن با کسانی که وجود خارجی دارند . می توانی بهشان دست بزنی لمسشان کنی و در حضورشان نیازی به تخیل کردن نداری . باور نمی کنم تا چه حد دور شده ام از تعامل کردن از دست در دست کسی راه رفتن . این معمولی ترین کار ... چقدر دیر و دور به نظرمیرسد . حتی نمیتوانم به جرات بگویم هیچ رنجی بالاتر از این نیست که دست هایم را به بدنت میکشم و چیزی حس نمی کنم ... نمی توانم بگویم حس لامسه ام را هم نفرت کنترل می کند . نمی توانم بگویم اجازه بده کمی خودخواه باشم و از نخواستن هایم حرف بزنم . مگر نمیزنم ؟ مگر تمام زندگی ام را از نخواستن ها و تحمیل شده ها ننالیده ام ؟ مگر همیشه و در همه حال کاسۀ درماندگی به دست دور خودم نچرخیده ام ؟ اگر قرار به حرف زدن بوده هیچ کس به اندازه من کسشعر نبافته . شک ندارم . مثل ناخن کشیدن به دیوارهای نامرئی ست . مثل گریه کردن بر گوری که اسم و نشانی ندارد . مثل خوردن گوشتی که نمیدانی مال کدام حیوان است . یک جور بلبشو همراه با تردید و ترس . طوری که نتوانی راست بایستی . مجبور بشوی دولادولا به کارهایت سامان بدهی چون باید ادامه داد . چون زنده یی و ادم زنده زندگی می خواهد . هرچند خسته هرچند بی تفاوت هرچند پوچ . بعضی جاها حتی از خودم کم میاورم آنقدر فک و دندان هایم را فشار میدهم که گردنم درد میگیرد . دلم میخواهد نوک چاقو را فرو کنم توی رگ های مچ ام بیندازم زیر رگ هایم و دانه دانه بیرون بکشم شان و از وسط قطع شان کنم . فقط درد فقط درد آرامم می کند . باعث میشود به چیزی که رنجم میدهد مغزم را پوک می کند با فشار فکر نکنم . متمرکز بشوم روی دردی که بدنم را لبریز کرده و نفس بکشم . هی توی خودم تکرار می کنم باید از همه چیز دست بکشم باید از همه چیز دست بکشم بعد به دور و برم نگاه می کنم میبینم چیزی برای دست کشیدن نمانده که سالهاست از همه چیز دست کشیده ام اما این خواستن وحشیانه از کجاست ؟ که اینطور با ولع فقط میخواهد منتظر بنشینم تا مرا با خودش پر کند . سرریزم کند از هرآنچه خودش میخواهد و بی اسم است . دارم با سماجت موریانه ادامه میدهم . هنوز نمیدانم به چه چیز و چطور اما میدانم این حرکتِ به عمق تا هرکجا که ادامه داشته باشد زنده خواهم ماند . چه کسی می تواند بود و نبود چیزی را که وجود داشتن یا نداشتن اش هنوز معلوم نیست ضمانت کند ؟ کدام آدم احمقی حاضر است تن بدهد به ایستادن و نظاره کردنِ گذشت زمان و شادمانی کردن از اینکه به مرگ نزدیک تر میشود ؟ چه کسی قادر است بفهمد هرچند مرگ بالاخره می رسد اما انتظار کشیدن برای آمدنش چقدر شیرین است ؟ که معنی زندگی کردن است . مفهومِ بیداری ست . مفهومِ نفس کشیدن من دست کشیدن از نفس کشیدن است . چه کسی قادر است درک کند ؟ به جای من باشد و تاییدم نکند ؟ این ممکن نیست . محال است .

2011-11-26T15:11:00.001+11:00

چطور بگویم ؟
گلایه از بریدن یک بال به خنجرِ بالِ دیگر است ...
گلایه از نهایت خفت نهایت شرمساری ست ...
وقتی که بر بلندترین شاخۀ بلندترین درختِ عمیق ترین درّه نشسته یی .
چطور بگویم ؟

To Death

2011-11-26T00:11:00.001+11:00

You will come in any case ___ so why not now

I'm waiting for you ___ I can't stand much more

I've put out the light and opened the door for you

So simple and miraculous

So come in any from you please , burst in as a gas shell

Or , like a gangster , steal in with a length of pipe

Or poison me with typhus fumes

Or be that fairy tale you've dreamed up

So sickeningly familiar to everyone __ In which I glimpse the top of pale blue cap

And the house attendant white with fear

Now it doesn't matter anymore . The Yenisey swirls

The North Star shine

And the final horror dims

The blue luster of beloved eyes

Ana Akhmatova

August 19 , 1939

Fountain House

2011-11-25T12:11:00.001+11:00

اگر قرار بر بی خبری ست ترجیح میدهم همه چیز را در خودم دفن کنم . اگر سخن از خسته گی گفتن ننگ است دست میکشم و پناه میببرم به مرگ , پناه میبرم .

2011-11-19T01:14:00.001+11:00

باید به جای من باشی . نه به جای منی که راه می رود . می خوابد یا میخواند . سکس می کند و لیست خرید هایش را می چپاند توی جیب پشت شلوارش و راه میافتد . باید جای منی باشی که تنها کارش دیدن است . نگاه کردن و نوشتن . تا بتوانی ادامه بدهی و زنده بمانی . نه اینکه زندگی کنی . درک کنی . بخواهی . برسی . لمس کنی . ترک کنی . فقط و فقط برای اینکه تا ته قضیه زنده بمانی . همین . همیشه فکر میکردم به یقین رسیدن آرامش میاورد . قوت قلب می دهد باعث می شود خودت را پیدا کنی و راسخ تر قدم برداری . اما حالا فکر می کنم جایی بین شک و باور بهترین جا برای لولیدن است . در برزخی که هرگز اطمینانی وجود ندارد همیشه اضطراب هست و یک جور تردیدِ ولرمِ زوری که مدام در خودت آسیمه سر بچرخی و حس کنی زنده یی . حس کنی باید کشف کنی . چیزی هست که هنوز تمام نشده . باید در برابرش جبهه بگیری . پاره اش کنی . غلبه کنی و زنده بمانی . به یقین رسیدن سم است برای من سم بود . شده ام مردابی که حشرات آبزی هم ترکش کرده اند . سکونی مرا فراگرفته که انگار هیچ حرکت ناشناخته یی در دنیا وجود ندارد تا مرا شگفت زده هم نه مرا به وجد بیاورد . حتی مرگ . با اقتدارِ پرستیدنی اش پیش چشم هایم دارد میشکند . یک طوری به زندگی ام به زنده بودنم وصل شده عجین شده که حس می کنم امنتحان کردنش تکرار مکررات است . چیز جدیدی ندارد تا به من ببخشد جز قبری که سالهاست در آنم . شب ها توی خودم میچرخم . خیلی وقت است دراز که میکشم پلک نمیزنم . می توانم مدت ها بدون پلک زدن توی خودم دور بزنم . علائم حیاتی ام را چک می کنم . این که آیا هنوز مثانه ام کار می کند ؟ هنوز توانایی این را دارم که مسیر بین تخت تا آشپزخانه را طوری طی کنم که ارتفاع زمین تا سرم حالم را بهم نزند ؟ هنوز می توانم بدون فشار دادن دندان هام به روی هم قبول کنم که تن بدهم ؟ و در تمام مدت که سنگینی اش را حس می کنم خودم را دلداری بدهم که این هم پارتی از ماجراست . پارتی از بازی ه تو با خودت . اینها پالس های زندگی من اند ومن شخصن هر روز به دقت چک شان می کنم . حس می کنم خون دارد به زور توی رگ هایم دور میزند . حس می کنم قلبم . مغزم دوست ندارند بامن ادامه بدهند . کلافه گی و خسته گی شان را میفهمم . هی توی سرم بانگ میزنند که بریده اند . خیلی بد شده ام . از شروع هر ماجرای جدیدی به شدت واهمه می کنم . هی اصرار دارم که دورتر بشوم . دارم مهدی راهم با خودم پایین میکشم به خاطر علاقه اش تاییدم می کند . همراهم میشود . میخواهم زندگی ه نیم بندم را روزی هزار بار از پشت بام پرت کنم پایین . هزار تکه اش کنم و از تماشای ویرانی ام لذت ببرم . دوست دارم از هر رنجی استقبال کنم تا بیشتر چال بشوم . توی تاریکی فروبروم . و شک ندارم که امیدم به نور نیست به کشف روشنایی نیست در انتهای مسیر . حس می کنم همه چیز به شکل نابسامانی مرتب است . نظمی ویران کننده و اصولی درد ها را کنار هم به ترتیب آستانه شان چیده و سایه یی وادارم می کند هر بار از اول تا آخرینشان را مرور کنم . مزه کنم . قورت بدهم . بالابیاورم . بگذارم توی الکل برای فردا . و هیچ اراده یی در نه گفتن در کار نیست . این یک تقدیر است . یک یقینِ رسیده و آنتی شک . دلم میخواست این نوشته را ادامه بدهم . حرف هام می چسبند به هم . سواکردنشان راحت نیست . اصلن راحت نیست .

2011-11-17T23:02:00.001+11:00

غذا خوردن زاغ را دیده یی ؟ توی برف وقتی حیوانات بزرگتر , درنده تر , بدون بال ... تکه تکه گوزن مُرده را پاره می کنند و هرکدام سهم خودش را به نیش می کشد و دور می شود . او در کمال صبر و در نهایت آرامش دورتر می نشیند و فقط نگاه می کند چرا که شک ندارد سهم اورا هیچ حیوانی نخواهد برد . قسمت او از گلوی هیچ کس پایین نمی رود مگر خودش . منتظر میماند مهمانی که خلوت شد , همه که رفتند . می پرد , نزدیک می شود . می نشیند روی سرِ گوزن و با شهوت و قدرت شروع می کند به نوک زدن به جمجمه , بخ فرو کردن منقارش توی چشم ها , گوشتِ گونه ها ... زاغ همان مرگ است .

2011-11-17T17:45:00.001+11:00

متشکرم از یآس

که چون نشای برنج

فرو می رود در خونم

و همچنین
از کشالۀ ران هایم که تورا

در آغوش می کشند

چون مسافری که از حج برگشته ...

2011-11-14T00:18:00.001+11:00

باید آب نمک قرقره کنم ... این زخم یُد کم دارد , این غمباد نیست .

دسترنج

2011-11-11T16:50:00.001+11:00

آیا تا به حال دراز کشیده یی
برتختی درآتش
که سرهایی بریان بر آنهاجوانه زده می چرخند آیا تا به حال با تکبر و فخر

کهنه های شاش آلودۀ پُرملات را
در اَنفیه دانِ چشمانت چلانده یی

و با پوشش های زمختِ باغِبانی
بر خلنگ زارِ آب ندیدۀ تن ات دست کشیده یی ؟

بر مسیرهای جسمیِ میش رو ,شیارهای عمیقِ بدنی

که انگشتانت را مغز کرم زایِحسدودت را

هورت می کشند یک نفس آیا دست کشیده یی ؟

بر صورتی که سطح ندارد
که حفره یی ست صیغل خورده به ضربِ بوسه های دارکوب
آیانشسته یی ؟

بر لبۀ یک تخت روبروی پنجره با پرده های کشیده

و هی ساعت ها سعی کرده یی ؟
سعی کرده یی که دوباره به بدنت برگردی

به حجم میکس شده با چسبی کهپشت ات روی تشک افتاده

شبیه به قرنیزِ سقف های شیروانی تنها آب و کثافت را

به چاهک بین لنگ هاش روانهمی کند آیا تا به حال خورده یی ؟

با لبخند و تمانینه

آن قسمت از تنت را که فکرکرده است

که تخیل کرده که نوشته کهخندیده که وادارت کرده ادامه دهی بدهی

آیا تابحال فرار کرده یی ؟ بالاتنه ات را روی دستهات برخاک کشیده یی

و از پاهات که به سمتتمیایند گریخته یی ؟

سرفه هات به پچ پچ ه هایخفیفی می مانند مملو ازلاطائلات

انگار تلِ سرگین باشی و اسبهای نعش کشی تورا

منتقل کنند به قبرِ دهانت به ذهن ات

که تنها سمعکی است فرو رفتهبا انگشت در گوشهایی شمعآجین

در کونت
که صورتی ست خضاب شده و استیجاری مبتلا به بول درد

بایستی بند بیایم

بایستی این ملغمه را بندبیاورم این مَفسَده را

این کثافتِ زوال ناپذیرِ نَمیر را

این طلیعۀ کیریِ روشنایی راکه مثل یک جفت چشم پیوندی

زل می زند به من از توی کاسۀ فلزی

اخطار می دهد که حواسش هستکه می تواند به هرسمتی بچرخد

سرت را بر بازویی قطع شده و خیره مانده یی ؟

به رگ هایی که در امتداد تشکجاری اند

و مثل آبشار ریخته اند رویموکت
و همزمان صدای رود را

آیا شنیده یی ؟

می خوام به روشی عهدبوقیتقاص پس بدهم

می خواهم نقب بزنم بهمرگامرگی تک نفره

به روغنِ حیوانیِ اصیل که می قُلد روی حرارت های غریزی م

به صیفی جاتی که از چهرۀواقعی ام تغذیه می کنند
پوستم راپاره می کنند

بیرون می زنند به شکل خربزه
به شکل کدو به شکل خیار چمبر می زنند روی پستان های مفتخرم
و شیربدون چربی مینوشند
و دوباره پاره ترم می کنند برای برگشتن

برگشتن و دوباره باز ازنو
باید تونل بزنم با چنگالیشکسته به ستارۀ یمانی

به مجسمۀ دون ژوئن درمساجدِ جامع

باید بی وقفه حلول کنم

در اجساد کودکانی مُرده درزونکن

کودکانِ تعمید شده با شرابِگوجه فرنگی

در پسرک بالدار , عریان وگوشت آلودی که می دود
پرواز می کند درنقاشی هایِ دوزاریِ رنسانس

توی دست هایی بریده شده کهپلک هایم را از بالا و پایین می کشند

محکم می کشند تا دست بریدۀسوم

تشتک های نوشابه را فروکندتوی حدقه هام و بعد پلک هایم را آرام

برگرداند جای اولش و بااشاره بگوید که باید استراحت کنم

که ما خشک نمی شویم

تیره تر می شویم

کدرتر می شویم

و همزمان ترَک می خوریم

من و تو

مغضوبانِ خداوندگارِ سوزاک

که مخاط بینی اش را به مقعدِ پسران نابالغ می مالند برای قوّه

باید بند بیایم
مثل پرده یی الیاف گونه از رگ هایی زده

که بر زخم هات پدید میاید کبره می بندد کلفت می شود

آماده می شود برای دوبارهبریدن
عمیق بریدن
با شهوت بریدن
بهتر بریدن
با فشار بُ ریدن

وبدنِ اشباع شده ام از سرسامم را

به لاشۀ از ریخت افتادۀ بینامی بدل می کند سیخ

ایستاده بر کُنده یی نیم سوز

توله خرس ها زانوانم را چون نانی مربامالی شده می لیسند
و تراخم همه وجودم ام را چون غشاء یی خوره زده در برخواهد گرفت

حشراتی خُرد

حشراتی کش آمده

نرم , جذب شونده و لایموت

پِیِ مفاصل ام را خیلی شق ورق

با قُپه هایی برشانه ها فتحکنند

و مثل سریش آرام با فشار از کناره های تشتک ها و درز دهانم

از شکاف های جسم گداخته امبر تخت

بیرون میایند سلامت و چاق

تا خرخره ام را بیاد بیاورم
جویدن شهوتناک جناغ مرغ را

فعلِ تجاوز را که قلبمه مرا بلعید و عصاره م را

چکاند در هیات گلوله ییدردهانم

در درد بی درمانم

در درد پروستاتت

در درد یرقان ام

در درد بُنِ دندان ام

در درد بلاغت ات

که آروارۀ تمساح است

و کاسۀ سرم را برای تشکر میشکند می جود

شبیه به فردی متوجه ام

فردی خجول و معذب

با اندامی جوان پوستی کشیده بین فرتوتین

فردی دوقطبی ام

که شمال و جنوبش را مرض هافتح کرده اند

فردی معلول الحال
ایزوله
عایق بندی شده با یأس

متخصصِ دگردیسی و تقلید صدایاز گوربرخاسته گان

من همین من خورندۀ کورنفلکس باخون خامه یی

کالِکتِرِ زیرجامه های نخی وصابون های عطری لوکس

که در پوست سرخ شدۀ ماهیپنهان می شود

چون نیاکان تن لش اش همیشه از درون می لرزد اما مغرور است

و انبوهِ چرک های داخلی اش به هیبتِ هیولایی گوژپشت درآمده

سرگردان در شب های مه آلودۀلندن

مفصل های بین ساعد و بازوهاشبرعکس است

دست هایش از پشت گازانبری درهم قفل شده

و دست رنجی جز گه ندارد .

2011-11-06T19:25:00.001+11:00

میدونی مشکلِ کیری ه ما چیه؟ اینکه ما سعی نمی کنیم به هم در بهتر شدن کمک کنیم . ما تمام تلاشمون رو میذاریم تا دیگری رو هرچه بیشتر به خودمون شبیه کنیم و این ینی با افتخار یه طشت گه رو هم زدن .

2011-11-05T23:24:00.000+11:00

2011-11-04T18:24:00.001+11:00

دیشب خواب خبلی بدی دیدم . اصلن چند شبی هست که پست سرهم خواب میبینم یکی مُرده یا یکی نزدیکانم را که این چندساله مُرده اندتوی خواب میبینم . پریشب خواب دیدم پدربزرگ و مادربزرگم هر دو شصت پایشان به شدت زخم شده . نه هر دو پا تنها یکی از پاهایشان و چرک کرده و با درد و ناله دارند مادربزرگ دیگرم را که حال خیلی خرابی داشت و نمی توانست راه برود روی برانکارد حمل می کردند و خاله ام هم پشت سرآنها با شکمی متورم شبیه به حامله ها داشت میامد و از درد شکم شکایت داشت . خواب خیلی بدی بود . دیشب هم خواب دیدم با یک خانواده یی در خواب رابطه داریم که تعدادی بچه دارند . یکی از بچه ها دختری بود هفت هشت ساله با موهای بور زیبا . دختر خیلی ناگهانی مریض شد و مرد . پدر و مادرش اورا به بیمارستان سپردند و گفتند دخترمان می خواسته تمام اعضای بدنش را هدیه کند . حالا من کجا کار میک نم ؟ در بخش تشریح . کارما به شکلی بود که تمام اعضای بدن را یکی یکی جدا می کردیم و روی یک ریل قرار میدادیم که متحرک بود , درست مثل تردمیل و عضوها روی ریل حرکت می کردند و احتمالن می افتادند توی بسته های مخصوص در انتهای ریل , جایی که دیده نمی شد . ریل میرفت توی محفظه یی تاریک و دیگر هیچ چیز را نمی توانستی تشخیص بدهی . از آن به بعد فقط تصور بود . مسئولیت من ایستادن کنار این ریل متحرک و به دقت نگاه کردن به اعضای جدا شده بود تا ایرادی در کار نباشد . اولین چیزی که روی ریل از جلوی چشمم رد شد پوست کل بدن دخترک بود که قلفتی و خیلی حرفه یی درآمده بود و انگار که بخواهد سطح یک دیس را بپوشاند پهن و باز شده بود . به خوبی شسته شده بود و باور کنید بافت های چربی و کیسه های بادکنکی روی سطح داخلی پوست را واضح می دیدم . بعد دنده ها آمدند . جدا شده از هم و کاملن تراشیده شده درست مثل یک دست ناخن که خوب سوهان کشیده شده باشند و پولیش شده باشند . مرتب چیده شده بودند توی یک ردیف روی پوستِ بدن . باورم نمی شد . آنقدر وکه بودم که چیزهایی را که میدیدم مرا نمی ترساند. آنقدر جذب تمیزی این عضوها شده بودم که قبولش برایم سخت بود داریم یک انسان را تکه تکه می کنیم و خیلی کارخانه یی وعین پروسه بسته بندی تن ماهی پرش می کنیم توی قوطی . خدا را شکر قبل از رسیدن سر و چشم و دست و عضوهای دیگرش از خواب پریدم ... شک ندارم این خواب ها ادامه دارند مخصوصن با این خبر که امریکا و هم پیاله هایش قصد حمله موشکی به ایران را دارند . از صبح ناخودآگاه دوباره اضطرابم شروع شده . سرگیجه و اُفت فشار , امیدوارم اگر تمام این ها قرار است یک کابوسِ مزخرف باشند و عینیت پیدا نکنند برای همیشه ادامه پیدا کنند ...

دعوت به مراسمِ قهوۀ قجری

2011-11-03T16:29:00.000+11:00

این عکس برای من عکس جدیدی نیست . بارها و بارها در زیر و رو کردن عکس های بورکه وایت و نوشخوار کردنشان این عکس را ندیده گرفته ام و از آن گذشته ام و به عکس بعدی رفته ام چرا که هربار از توقف و برای همیشه یخ بستن درآن ترسیده ام از گیر کردن در اتاقی که از مرگ تغذیه می کند و این وحشت همیشه مرا از پرداختن به جزئیاتِ رمزگونۀ این شات دور نگه داشته است , می توانم بگویم به شکلی , این عکس در ذهن من عقیم مانده بود . اما چرا از بین صدها و هزاران عکسی که بارها و بارها از اتفاقاتی اینچنینی دیده ام این یک عکسِ بخوصوص مرا میخکوب کرده است ؟ چرا ساعت ها تماشای این عکس ذره یی مرا مشمئز نمی کند ؟ حتی ناراحتم نمی کند ؟ باعث نمی شود سرم را برگردانم یا سعی کنم به جزء جزء این عکس فکر نکنم ؟ چرا که شدیدن حس می کنم این عکس با تمام قوا مرا به درون خودش می کشد . مرا به خلوتی می خواند که قرار است در آن انتها و ابتدای یک پروسۀ طاقت فرسا به هم بچسبند و برای همیشه این ماشینِ پیر از کار بیافتد . این عکس دعوتِ من است به مراسمِ قهوۀ قجری ... این عکس که با قدرتمندی غریبی زمان را در خودش متوقف کرده است . متوقف , نه متلاشی نه خُرد نه تحلیل نه هیچ کلمۀ مزمحل کنندۀ دیگر , تنها توقف . لحظه , طوری دراین اتاق فریز شده است که بیننده به هیچ وجه برایش مهم نیست آن ساعتِ دیواری روی چه عددی ایستاده است . چرا که انگار زمان , بعد و قبل از این مرگ از درجه اهمیت ساقط است . این مرگ ,مرگِ سریعی ست , سریع و صریح . خوردن سَم برای سرباز زدن از تسلیم شدن به نیروهای دشمن .آن مَرد که پشت میزِ ظاهرن مطب ش به حالت نشسته مُرده است دکتر کرت لیسسو است وآن دو دیگری همسر و دخترش . اما عکس به هیچ وجه عکس سریعی نیست عکسی که بتوان به آن سرسری نگاه کرد و گذشت . یا به شکلی عامیانه تنها با زدنِ برچسبِ بی مزۀ " صحنۀ تراژیک" به آن , مساله را ختم کرد . یا باید چشمت را در آن نچرخانی , حواست را به عکس بعدی پرت کنی یا اگر نگاهت را در این عکس چرخاندی باید , باید توقف کنی . عکس را با تمام ریزه کاری هایش به زیر سوال ببری نبض آن دو زن را بگیری آن مَرد را به پشتی صندلی تکیه بدهی و چشم هایش را برای تایید مرگش معاینه کنی آن کاغذ را از روی زمین برداری , بخوانی اش , چشم هایت را ببندی وبه جورابِ ابریشمی و نرم آن زن دست بکشی مچِ پایش را صاف کنی , دستِ آویزان آن زن را به جای اولش برگردانی روی دستۀ صندلی . بی شک مرگی که در این اتاق اتفاق افتاده مرگی فلسفی نیست . توضیحات عکاس خود مهر محکمی برتایید این حرف است . هرچند در نهایت هر نوع خودکشی بارقه هایی از فلسفه را در خود حمل می کند و از آن گریزی نیست اما بیایید در این عکس زیرنویس را نادیده بگیریم . آیا میشود اسم این حرکت را خودکشیِ فلسفی گذاشت ؟ به شخصه جواب من یک نه محکم است . مرگ های خودخواسته که ریشه در یاس فلسفی دارند دسته جمعی اتفاق نمی افتند . آدم ها در این نوع خودکشی ها حتی برای بعد از مرگ هم حرفی برای گفتن دارند حتی برای همان لحظۀ مرگشان هم تعریفی در چنته دارند , کاری می کنند, حرکتی ورای مُردن , برای تفهیمِ پوچیِ زندگی . پوزیشن ها در خودکشی های فلسفی همیشه به نوعی حالتی ریلکس است . روی تخت دراز می کشند به شکلی که انگار قصد خوابیدن و خلاص شدن و به آرامش رسیدن دارند . به عکسی که از خودکشیِ صادق هدایت گرفته شده نگاه کنید یا به عکسی که از جسد مایاکوفسکی گرفته شده . اما در این نوع خودکشی که بورکه وایت ثبت کرده است مرگ تنها با هدف فرار از مرگی فجیع تر و دردناک تر اتفاق می افتد فرد حتی به ثانیه یی بعد از مرگ نمی اندیشد تنها به احساس نکردنِ آن لحظه یی می اندیشد که سربازها از پله ها بالا می آیند با لگد در را می شکنند و آنها را که مسلح نیستند با دست های بسته برای اعتراف گیری با خود میبرند یا خیلی شانس بیاورند همان جا با گلوله کارشان را تمام می کنند. به گفتۀ آلبر کامو خودکشی خود نوعی اعتراف است . و من با دیدن این عکس اضافه می کنم , اعترافی بدون زندان و شکنجه . این نوع مرگ ها آنقدر آنی ست که این سوال به ذهن بیننده خطور می کند که آیا این سه نفر قبل از نوشیدن سم برای آخرین بار یکدیگر را بوسیده اند ؟! آیا این تصمیم یک حرکت از قبل برنامه ریزی شده بوده ؟ یا آن روز هم مثل روزهای معمولی دیگر دکتر به محل کارش مراجعه کرده و تمام این ماجرا در طول یک نیم روز و ناگهانی اتفاق افتاده است ؟ برای جواب کافی ست کمی دقیق تر نگاه کنیم و تنها به دیدن بسنده نکنیم . این مطب به چشم های من مطبی متروکه است . خاکِ روی میز دکتر , روی تلفن و لکه هایی تمیز روی میز که انگار با حرکت دست پاک شده اند نشان دهندۀ این نکته است که مدت ها کسی به این اتاق رفت و آمد نداشته . اشیاء بی مصرفی که کنار کاناپه روی زمین پخش است , آثار آلوده گی روی زمین و شیشۀ شکسته آن بالا درست درراستایِ جنازۀ مَرد و البته گرد و خاکی که آن کاناپه را پوشانده و مانع شده زن کاملن دراز بکشد همه مزید بر علت است که این مکان آخرین جایی بوده که مَرد و خانواده اش برای گریختن داشته اند یا شاید جایی که دکتر , سم را نگهداری می کرده و آنها مجبور بوده اند خود را به سم یا در واقع به مرگ برسانند . چه کسی پنجره هارا قبل از مرگ باز کرده است . چرا ؟ آیا پنجره ها از قبل باز بوده اند ؟ یا آن زن که روی کاناپه مُرده است دلش میخواسته برای آخرین بار آفتاب را روی صورتش حس کند ؟ می خواسته هوا در مرگشان جریان داشته باشد ؟ می خواسته صدای رسیدن سربازان را بشنود ؟ برای من عجیب است چرا آدم های این عکس کنار هم ننشسته اند ؟ چرا نخواسته اند در آخرین لحظه ها دست های هم را بگیرند ؟ چرا آن زنِ روی مبل کنار دیگری قرار نگرفته است ؟ اورا در آغوش نگرفته است ؟ چرا پشت به اوست ؟ چرا مَرد سرش را روی میز گذاشته ؟ یا اصلن چرا پشت میزِ کارش نشسته است ؟ برای تجویز سم ؟ پیچیدنِ آخرین نسخه برای خود و خانواده اش ؟ اما مشخص است که قبل از تاثیرِ سَم این پوزیشن را انتخاب کرده است . این که سرش را روی دست هایش قرار بدهد حالتی که ما معمولن وقتی خسته اییم و یا سردرد داریم یا میخواهیم از یک انتظار کشنده فرار کنیم به خودمان می گیریم . یا شاید تاثیرسرافکنده گی ست؟ سرخورده گی از شکست در مبارزه ؟ شرم از به انجام نرساندنِ ماموریت ؟ افسوس از لمس نکردن پیروزی و نچشیدن طعمِ بیرون کردن بیگانه ها از وطن ؟ شخصن فکرمی کنم این تصمیم طوری اجرا شده است که انگار ذره یی احساسات در آن دخیل نبوده است . انگار این سه نفر از روزی که وارد مبارزه شده اند خودشان را برای این روز آماده کرده اند یک جور پیشبینی برای لحظاتِ آخر, برای غافلگیر نشدن. و حالا که وقتش رسیده , بدون حرف بدون اشک بدون اضطراب و عجز و لابه هر کدام در جایگاه خودش قرار گرفته و سهمش را از سم سرکشیده است و تمام . این عکس به خوبی نشان می دهد که در یک مرگ با هدفی سیاسی جایی برای دخیل کردن احساسات نیست . راهی برای برگشت و پشیمانی وجود ندارد اما ترس چرا ! خودِ ترس , نه احساسِ آن . ترس از اعتراف زیر شکنجه . به زبان آوردن آنچه نباید گفته شود . به بازوبندِ زنِ روی کاناپه نگاه کنید . انگار تمام رسالت آن زن در زندگی اش همین بوده که در لحظۀ مرگ دستش را طوری قرار بدهد که آن بازوبند دیده شود حتی اگر هیچ کس وقعی به آن نگذارد . درست مثل مَردی که با هدفی سیاسی خودسوزی می کند و در حین سوختن , از درد جانکاهِ آب شدنِ نسوجش نمی گوید بلکه هدفش را فریاد می زند هرچند آدم ها فقط شعله ها را میبینند و بس . نکتۀ جالب توجه دیگر, جایگاهی ست که عکاس درآن قرار گرفته است . کمی بالاتر از سطح زمین احتمالن روی پله ها یا شاید روی یک صندلی اما چرا ؟ آیا هدف خاصی را دنبال می کرده ؟ میخواسته اشیاء روی میز کاملن دیده بشوند یا فقط خواسته از نور بیشتری برای عکس استفاده کند ؟ شاید ما توی عکس با یک نیم طبقه یا اتاق بزرگتری روبرو هستیم که عکاس مجبور شده برای ثبتِ جزئیات یا واید کردن کادر از آن استفاده کند و بالاجبار باید بالاتر میرفته . این حدس عاقلانه است. فکر کنید عکاس پایین تر و روی لبۀ فرش می ایستاد آن وقت ما توی عکس فقط آن دو زن را داشتیم یا اگر دوبین را بچرخانیم فقط مَرد را . بورکه وایت با ایستادن روی بلندی , سطح وسیعتری از مرگ را به تصویر کشیده است و از نور شدیدِ روی صورت آن دو زن استفاده کرده و بی روحی بدن هایشان را به ما اثبات کرده است . سرمان فریاد کشیده که این آدم ها واقعن مرده اند و این یک شات از یک صحنۀ نمایش روی سِن نیست. که اگر این تیزبینیِ وایت نبود باور این اتفاق به این سادگی نبود . اکثرِ ما فکر می کردیم با بخشی از نمایشگاهِ مجسمه های سفالین طرف ییم که متبحرانه در نقاط از پیش تعیین شده چیده شده اند . این عکس با تمامِ ایستایی اش که فرعون وار بر تمام جزئیات ش فروانروایی می کند مرا به یاد یک تابلو نقاشی با عنوان " آنان انتظارش را نداشتند" می اندازد , اثرِ ریپن در سال 1884 , تصویری که بازگشتِ یک تبعیدی سیاسی را به خانه اش نشان می دهد . هرچند دراین دو تصویر جای مرگ و زندگی باهم عوض شده است اما بُهت , میخکوب شده گی و بی نیاز بودنِ اتفاق از زمان و تاثیر شدید نور در صحنه , این دو اثر را به شکل غریبی بهم نزدیک کرده است .

2011-11-02T13:06:00.000+11:00

2011-10-29T15:21:00.002+11:00

آیا این یک مبارزه است ؟ جواب بده ...
اگر هست , خودم همین حالا دستت را به علامت بُرد بالامیبرم تا هردو در کمال رضایت زمین را ترک کنیم ...

2011-10-28T17:32:00.000+11:00

من فقط خودم هستم همین و این تنها چیزی ست که توی زندگی ام به آن شک ندارم . میتوانم روزانه خودم را درعمق اجبارها و فشارها و بازیگری هایی که برمن رفته است و می رود پیدا کنم و هر بیست و چهار ساعت را به صورت مکفی خودم باشم و برایم مهم نیست که همین خودم بودنِ به شدت می تواند چقدر مرا به تکه های ریزتری تقسیم کند مرا له کند متلاشی کند و هر بار موجودی از خمیرِ من بسازد متفاوت با دیروزی . جانوری که هر بار سرش از عضوِ متفاوتی بیرون میزند و از سوراخِ تنگ و گشاد تری نفس می کشد و میریند . چه اهمیتی می تواند داشته باشد ؟ من هیچوقت کاملن بهم نچسبیده بوده ام . من هیچوقت یک اندامِ کامل و گوشتی را تشکیل نداده ام . همیشه قسمت هایی از من یا پنهان بوده اند یا بریده شده و خورده شده بوده اند . من فقط خودم هستم و سعی می کنم به چیزی که آینه به من تحمیل می کند نگاه نکنم . این تنها راه چاره است برای فراموشی . از یاد بردن آن نیمه که همیشه سلاخی شده همیشه خورده شده همیشه تنبیه شده نادیده گرفته شده و همیشه مورد تجاوز بوده . حالا این خودم بودن می تواند به نحوِ احسن باشد یا معمولی یا خیلی گه . اما پافشاری ه من روی بودن است . " خودم " بودنِ مطلق . لااقل در زمان هایی که وادار به پوشیدن پوستِ گوسفند یا بره یا گربه نیستم . می توانم کفتاری باشم که قلاده اش را باز می کند می بندد دور کمرش و برای دستۀ گرگ ها می رقصد . آزادانه می رقصد به اختیار می رقصد و برای ماندن یا رفتن اش سالها منتظر نمی نشیند . دارم به واژه ابتذال فکر می کنم این روزها و ارتباط عجیب و تنگاتنگ ولی نامرئی یی که با تعصب دارد . این که ما آدم ها همیشه به چیزی انگِ ابتذال می زنیم که به شدت بر نبودن اش یا ندیدن اش تعصب داریم و از طرفی همیشه چیزهایی ما را به ابتذال می کشانند که سرسختانه بر بودن شان و خواستن شان پافشاری می کنیم . و باز فکر می کنم این اصرار من به خودم بودن می تواند مرا به تعصب بکشاند به شکلی که دیگر خودم بودن از درجه اهمیت خارج شود و جای ش را به تصویر مبتذلی از من بدهد در ذهن و زندگی ام . می خواهم این روزها بیشتر از قبل اینجا بنویسم . می خواهم این شش ماه فرصتی را که دارم بیشتر بنویسم . شاید این انتظارِ تلخ و شیرین راه گشای آیندۀ روشن تری باشد یا برای همیشه توی تاریکی تمام شود . اما خوبی ش به این است که بیشتر از شش ماه نیست . لازم نیست زمان نامعلومی را مثل همیشه توی سرم , قلبم و چشم های خسته ام متصور شوم برای تحمل درد . نمی دانم چرا در نوشتن این واؤه دوست دارم خساست به خرج بدهم . درد را می گویم . دلم می خواهم ننویسمش . حس می کنم با آوردنش روی کاغذ به دروغی بدل می شود که خودم حتی باورش نمی کنم . خودم که دارم هر لحظه باردارش می شوم , سقط ش می کنم , دفن اش می کنم . بیهوده گی ه نوشتن را تنها وقتی به شدت با خون و گوشت و استخوان هایم لمس می کنم که توانایی این را به من نمی دهد تا چیزهایی را بنویسم که گفتند ننویس . تنها در این جور مواقع است که حس می کنم دارم به واقعیت های رفته بر خودم جفا می کنم . به خودم که می داند می تواند اما همیشه ننوشتن را ترجیح داده است به خاطر دیگران . دیگرانی که هرگز جز رنج چیزی برمن نیافزودند و من به خاطر همان رنج ها مدیونشان هستم . خودم را برای هیچ چیز آماده نمی کنم . اگر حرف از زمانِ بخصوصی میزنم تنها برای این است که میخواهم لذت این زمانِ مقطوع را برای خودم مزه مزه کنم . میخواهم این انتظار با کیفیت باشد . همین . اگر اتفاقی که باید , به موقع بیافتد می شود در همین مسیر ادامه داد . میشود به روزهای عادی اما تلخ تری برگشت و اگر نه , تجربۀ زیستنِ شب ها را در خلاء به جان می پذیرم ...

2011-10-27T20:18:00.002+11:00

من آدمِ قوی یی نیستم , حتی در هیچ کدام از تعاریفِ ضعف هم نمی گنجم . من توانایی این را ندارم که به حقیرترین و پیش پاافتاده ترین خواسته هایم جامعه عمل بپوشانم , حتی نمی توانم رسیدن به آرامش را تخیل کنم , نمیتوانم واقعیتی را که برمن میگذرد طوری بنویسم که تو باورم کنی یا دستِ کم دل بسوزانی , نمیتوانم خودم را به هبچ طریقی از گزند خودم حفظ کنم , نمیتوانم همان صدایی را از حلقومم خارج کنم که دارد کَرَم می کند . نمیتوانم دست های تورا بگیرم و سعی کنم فقط سعی کنم دوست داشته باشم به خاطر خودم , جسمم , به خاطر خودی خالی از روح حتی که تحمل ش راحت تر است . نمیتوانم یک روز ناقابل را بدون اعوجاج های ذهنیِ متهوع , بدون دگردیسی های آن به آنیِ بیهوده شب کنم. تمام بیست و چهار ساعتِ من به زنده نگه داشتنِ مُرده هایی صرف میشود که بوی عفن شان محله را متروکه کرده است , اما من قدرت ترکشان را ندارم , بودنِ فیزیکی شان منی را ساخته که با این زندگی با این خویِ خُفّاجغدگونه سازگار است , می تواند دوام بیاورد . راستی آیا تو تا به حال تک تکِ اعضای یک جسدِ رو به فساد را بو کشیده یی ؟ آیا چشمِ گندیده بوی متفاوتی دارد مثلن با رودۀ متلاشی ؟

2011-10-25T17:11:00.003+11:00

- هیچ میدونی خوردن صبحونه چقدر تو سلاتی آدم تاثیر داره ؟

: مرگِ تدریجی چی ؟!

2011-10-23T23:28:00.000+11:00

?Are you in pain :

...Pain ? my whole life is pain -

2011-10-22T20:39:00.002+11:00

باید بالاخره یک چاره یی چیزی یک جایی باشد .... نه ؟

2011-10-14T23:51:00.000+11:00

به استثنای روزهایی که باید بیرون از خانه باشم ... توی این خانه تمام روز , مطلقن تنها هستم . این شکایت نیست .این فقط شرح حال روزهای من است در حالِ حاضر . همین . چند وقتی ست می روم توی اتاق کتابخانه و در را به روی خودم یا به روی باقیِ خانه می بندم . دارم خودم را توی همین محدودۀ محدود هم محدودتر می کنم . چشم هام خوب نمی بینند . اطرافم را مدتی ست درخشان نمی بینم . حدقۀ چشم هام انگار دوتا گلولۀ برفی اند توی صورتم که هرچه می مالمشان فشارشان می دهم آب نمی شوند . سنگ تر می شوند و سردتر . به هر نوری از هر طیفی حساس شده ام . حساس شده اند . چشم هایم را می گویم . نور تلوزیون نور لپ تاپ نور مانیتور موبایل نور کیری خورشید .آنقدر می سوزند که ترجیح می دهم توی همان اتاق دربسته هم چراغ را خاموش کنم پرده را بکشم دراز بشوم و چشم هایم را با شالی چیزی ببندم تا مگر قرار بگیرند . هی سوزن سوزن نشوند و تصاویر را نرقصانند پشت پلک هام . دارم تبدیل می شوم به غاری نمور و تاریک صدای چکه کردن قندیل ها را می شنوم . صدای خفاش ها را که دسته دسته هجوم میاورند تا از دنده هایم آویزان بشوند ... برعکس و بعد دندان بزنند به دیواره هام به گوشت های آفتاب ندیدۀ خون دارم ... بارانِ این جزیرۀ نفرین شده را دوست ندارم . همیشه طوری می بارد که انگار شلاق است روی تنِ زمین . نمی توانی حتی پنجره را باز کنی و دود سیگارت را نم بزنی با قطره هاش . نفرت دارم از این افراط در همه چیزِ این خراب شده همه چیزِ اینجا اگزجره ست . همه چیزدرنهایت خودش هی فشار میاورد به همه جای آدم . خیلی خسته ام . آستانه ی تحمل ام متلاشی شده . اصلن چیزی در من به این اسم نیست . دارم باور می کنم این دوتا کلمه کنارهم یه جور سوسول بازی ه مسخره ست برای آدم های مامانی . پوستت که کلفت بشود . استخوان که بترکانی آستانه ماستانه که هیچ فندانسیونِ روح و جسمت را درد می پوکاند . هی پشت هم آماده یی برای خاک برداری ه بعدی . سرم پر از کلمه ست . هی خودم را می کوبم به در و دیوار کاغذ و این وبلاگ و فیس بوک تخمی. هی می نویسم و سیو می کنم . می ترسم یکباره تمامشان کنم . هی لفت می دهم . می روم و دوباره برمی گردم انگار که قرار باشد با تمام شدنشان جانم را بگیرند . ای کاش اینطور بود آنوقت به یک ربع نشده تمامشان می کردم ... برقِ مرگ تنها جرقه یی ست که توی این وضعیت اسفناک چشم هایم را اذیت نمی کند ...

2011-09-24T01:14:00.001+10:00

اذیت م می کنی . هنوز فکر میکنی می توانی مرا از من جدا کنی و به دنیای خودت بچسبانی ام . آزارم میدهی با بودن هات با ماندن هات و اصرارهای دیوانه وارت به دوست داشتن م به این که دوستت بدارم . و هیچ فکر نمی کنی با هربار تکرار این حرف ها به سادگی حفره یی در من ایجاد می کنی درست مثل درست شدن دایره هایی از مایع شوینده بر چربی اما عمیق ... سوراخ . حس می کنم برای هر تلاشی دیر شده . بایستی فقط تن بدهم به هرچه پیش میاید و سکوت کنم . خودم هم نمیفهم این دور شدن ها به خاطر چیست ؟ این پس زدن های ذهنی این نخواستن های پررنگ که هیچ نشان ظاهری ندارند . از درون متلاشی ام می کنند . روز به روز خموده تر میشوم و تلخ تر . حس می کنم دارم چشم هایم را از دست میدهم . ظرفیت م را برای تحمل آدم ها . برای زیستن در اجتماع آدم ها و درک زندگی گروهی . حس می کنم به سرعت دارم از هرچیزی که نشانی از رشد و پیشروی دارد دور میشوم دارم به سکون مطلق میرسم انگار مُرده یی باشم در کفن زیر خروارها خاک . هرچند اجساد هم تغییر می کنند . با این حال هربار سعی می کنم به تو بفهمانم باید دور بشوی باید خودت را آماده کنی برای نخواستن . برای رفتن توی صورت واقعیتی که مهربانی های باسمه یی مان تورا از ان دور کرده . سعی می کنم چشم هایت را باز کنم به چیزی که نیستم . از چیزی که فکر میکنی هستم . دارم ادامه میدهم به سختی اما در نهایت آرامش دارم به این خودزنی روحی ادامه میدهم . رگ و ریشه ام را هر روز بارها به دور گردنم میپیچم آنقدر میکشم تا زبانم از حلقم بیرون میافتد و بعد دوباره بازش می کنم با دقت . دوش میگیرم و برمیگردم به تو . که منتظری باهم صبحانه بخوریم . این خیلی درآور است خیلی . که حتی اگر از تو دور بشوم باز به دنیای آدم هایی برمیگردم که صدهاهزار برابر بیشتر از تو بامن غریبه اند . که مرا وادار به شروع این زندگی دروغین کردند و روانم را با چون گوسفندی به درخت بسته سلاخی کردند . شاید این ها به تمامی نشانه ست . نشانه هایی برای هدایت من به اصلی که همیشه در جستجویش بودم . مثل علامت هایی توی مسیر برای رسیدن به مقصد . دارم تلاش می کنم لااقل تورا با خودم به قعر نکشم . میخواهم لااقل تو طعم زندگی شاد را بچشی . عشق متقابل را مزه کنی چیزی که آدم های عادی در حسرتش میمیرند و تو میتوانی به راحتی به دستش بیاوری اما با حماقت و بچگی ت عمرت را تلف میکنی . کنار من که هیچ چیز جز دروغ و تنهایی برای تو ندارم . ای کاش قبول میکردی و بدون اشک و بدون حرف . بدون نفرین و التماس میرفتی . ترکم میکردی . اجازه میدادی با سرنوشت چشم در چشم بشوم . به آرامش برسم . این برزخ دارد خیلی طولانی میشود . میدانم بهشتی برای من در کار نیست اما بلاتکلیفی از هر دوزخی بدتر است . حس می کنم این زندگی موقتی ست . من به زندگی تو تعلق ندارم و باور دارم کسی هست که عشق تورا میطلبد . این از هرچیزی بیشتر آزارم میدهد . این که مثل مسافری ام که با چمدان های بسته منتظررفتن است اما ساعت های جهان همه از کار افتاده اند . این که توی زندگی من هرگز هیچ عشقی وجود نداشته و نخواهد داشت یک واقعیت است . عشق برای من اتفاق نیست که بگویم شاید بیافتد یا تعریف کنم که بارها توی نوجوانی افتاده . نه ... عشق برای من معجزه یی ست که باید برای پذیرفتنش آدم دیگری میبودم . اما نیستم و این مرا در گفتن این حرف مطمئن می کند که عشق برای من ممکن نیست . برای آدمی که هستم و بی شک اگر تغییری باشد در همین مسیر خواهد بود و نه مسیر عکس . این کشیده شدن هام بیرون مسیر به خاطر تو مرا مثل فنر بیشتر و بیشتر می جهاند و بعد از مدتی از تو دورترم میکند . دارم توی دنیایی زندگی می کنم که هیچ اثری از تشکیلات و قراردادهای دنیوی نیست . میخواهی چیزهایی را باور کنم که هرگز حتی نتوانستم تصور کنم . باور کنم که می توانم شاد باشم . امیدوار باشم و خودم را قبول داشته باشم . چیزهایی که یک عمر ضدش را تجربه کردم و جزئی از زندگی ام هستند مثل تصویرم توی آینه یا دست هایم . شاید تو بتوانی از من موجودی بسازی که گاز نمیگیرد و چنگ و دندان نشان نمی دهد اما این دلیل بر این نخواهد بود که دندان های تیزم را از دست بدهم .... این را قبول کن . شاید این خواسته زیادی باشد اما قثط میخواهم با چیزی که در من است یکی بشوم . با خودم به بستر بروم و از خودم بار بگیرم . با تنهایی مطلقی که میدانم زندگی من است و تمامیت مرا شکل میدهد یکی بشوم . با تمام وجود بخواهمش و از فریب خودم و تو دست بکشم . دارم رنج می کشم . دارم ذره ذره جویده میشوم تحلیل میروم و بی صدا و در نهایت نجابتی ترسناک با تو میمانم . این کنده شدن ها و به زور تو دوباره وصل شدن ها تمام توان مرا گرفته . شده ام چسب زخمی کهنه که مدت هاست روی زخم بوده و حالا با تمام وجود کنده شدن را فریاد می زند اما سعی می کنند به ضرب چسب های قوی تر نگه ش دارند . این انصاف نیست . این که زندگی تو در بون من خلاصه شده باشد و من قربانی این جریانِ برقراری باشم .... قربانی بودن را دوست دارم همیشه دوست داشته ام اما ترجیح میدهم مسیر به مسلخ رفتن و چطور ذبح شدنم با خودم باشد . دوست دارم انتخاب کنم روشی را که قرار است پاره پاره ام کنند . می فهمی ؟ میدانم که نمیفهمی ... میدانم . می فهمم ... دلم میخواست یکبار برای همیشه طوری بغلم می کردی طوری فشارم میدادی تا تمام استخوان هایم در هم می شکست اما عشقت به من تمام می شد . روده هایم در هم میپیچید . پوستم می ترکید و شبیه به پارچه یی نرم می شدم توی آغوشت اما عشقت به من تمام می شد. از دست هم خلاص میشدیم . من به این تمام شدن به بدترین شکل محتاجم و فرقی نمی کند از چه راهی مرا به آن برسانی ...

2011-09-09T21:05:00.001+10:00

یک روزهایی را طوری شروع می کنم که انگار تنها یک روز نیستند انگار روزهایی متوالی و بی ته اند که قرار نیست با شب شدن به پایان برسند . خودم را آماده می کنم برای یک بیداری طولانی مدت و فرسایشی که واقعن معلوم نیست چند بیست و چهارساعت توالی شان است . حالا فکر می کنم قبول واقعیت ها و حقیقت های زندگی از هرچیزی مهم ترند حتی از سلامتی حتی از موفقیت حتی ازعشق و زیبایی . پذیرش چیزهایی که می توانند به تنهایی تورا از گرداب های سهمگین توهم و رویا بیرون بیاورند و پاهایت را روی زمینِ سفت محکم کنند . دارم به شدت و در عین حال به آرامی دست و پا میزنم که خودم باشم واین را به هیچ کس تحمیل نکنم درست شبیه به کسی که ایدز دارد و درنهایت احتیاط و شرم تلاش می کند ناقل نباشد . گاهی وقت ها میجنگم وقتایی که داغ می کنم از شنیدن یا خواندن چیزی که واقعن نیستم . و یک وقت هایی فقط لبخند میزنم و سعی می کنم دهانم را ببندم به حرف. سعی می کنم خودم را دوره کنم . از روزی که شروع کردم به فرو رفتن در خودم و تلاش برای ساختن کسی که به تنهایی و بدون نیاز به شخص دوم خودش را بنایی می کند. رشد می کند. از کسی تقاضای کمک نمیکند و دوست ندارد به تکرار بیافتد . از روزایی که نفرت را فقط با دندان هایم تقسیم می کردم و کوچکترین حرفی از دهانم بیرون نمی پرید . نیاز به سوال نیست که از کی جمع کردن نفرت و خشم برایم لذت بخش شده . تمام کسانی که به من نزدیک اند به خوبی می دانند و کسانی هم که نه بهتر است این سوال را ایگنور کنند . چه بسا تنها مخاطب من فقط خودم هستم . حالا ولی دست از تلاش کشیده ام . خیلی خسته ام شاید هم دارم بزرگ می شوم دارم دغدغه هایم را غوض می کنم . باید به خودم این فرصت را بدهم که چیزهای جدید را در میان انبوه اندوه تجربه کند . باید دست از نشخوار کردن گذشته بردارم . باید به خودم بیایم و رنج های نو بسازم تا بتوانم ادامه بدهم . به این شکل که پیش میروم به زودی مجبور میشوم از از جسمم تغذیه کنم و این دردآور است ... بدنم توان زخم های کاری را ندارد .. هرچه هست باید بی برو برگرد ذهنی باشد. باید به روحم فرود بیاید و تا جایی که جادارد کاری باشد . طوری مرا در خودم مچاله کند که به نوشتن بیافتم . تنها دغدغه ی زندگی ام را درمن به تکاپو بیاندازد تا خون را دوباره توی رگ هام داغ حس کنم . هر روز بیشتر و بیشتر از آدم ها و فکرهایشان دور میشوم از خودم متنفرتر . چیزهایی برای من خوبند که دیگران آنها را طرد می کنند . درست مثل مرگ . مثل نخواستن مرگ از جانب آنها . مثل خواستن تنهایی از سمت من . توان مجادله ندارم . حس می کنم هم من و هم دیگران آنقدر در اشتباهات خودمان فرو رفتیم که نه من شبیه به آنها میشوم نه آنها شبیه به من . ترجیح میدهم سکوت کنم و به گفتن حق باشماست بسنده کنم . اجازه بدهم هرکسی به راهی که میرود چه به جانب مقصد چه به قعر دره ادامه بدهد . من هم . شاید این که تو دست هایت را تا کتف در دل و روده ذهن من فرو کنی و بخواهی موجود بدقواره و عقب مانده یی از من بسازی و تحسین اش کنی برایت یک حرکت مثبت باشد اما من انتخاب می کنم که تورا بدون نفی کردن بدون ندیده گرفتنت نپذیرم . من برای ویران شدن و دوباره ساخته شدن کمی بیش ازحد قد کشیده ام . دیگر عقده ها و سرخوردگی های بچه گانه آدم ها مسخره تر از اند که به دردم بیاورند . باید راه تازه یی پیدا کنی . باید سعی کنی بامن رشد کنی . بامن فرو بروی . عقب ماندن از سیر صعودی خواسته ها و انتظارات من در محو شدن در تاریکی برای تو عاقبتی جز تحقیر نخواهد داشت . تو سعی می کنی به خواستن آدم ها و چیزهایی که از آنها نفرت داری اما بیش از آن از تنهایی میترسی . خودت را به آنها میچسبانی تا از تو دور نشوند و مجبور نباشی توی خلوت با خودت ملاقات کنی . کم کم شبیه به کسانی میشوی که زمانی هیچ سنخیت یی با تو نداشتند . این روبرو شدن های گاه و بیگاه و غیرمترقبه من با خودم برایم خیلی گران تمام شده . باعث شده به مذاق اطرافیانم خوش نیایم و حتی از شنیدن و نه قبول چیزی که من هستم روی برگردانند گوش هایشان را بگیرند و با صدای بلند فریاد بکشند تا مرا نشنوند . اما آیا این ارجح نیست به اینکه خودت را با چیزی که نیستی و نمیتوانی باشی فریب بدهی ؟ من دارم بی عشق و بدون دلبستگی به هیچ چیز روشنی زندگی می کنم . دارم ادامه میدهم به پوچی در پوچی . خب این زندگی من است . خودم را به نرمی به لبه تیغ می کشم . خودم را میبرم و به لب هام میمالم تا تشنه گی ام را برطرف کنم . من هم به نوبه خودم سعی کرده ام در تغییر شرایط اما همان پذیرشی که گفتم نیرویی مافوق اراده من داشت و دارد که از زانو مرا در خودم شکست . گلایه ندارم و دلم نمیخواهد جای تو یا هرکسی باشم فشار بیاورم تا خودم را با استعدادهای نداشته ام فریب بدهم و با تلاش برای پروار کردن حسی که از ریشه درمن نیست فرسوده کنم . آدم ها یا چیزی را دارند یا ندارند . حد میانه یی برای درد نیست ... این را بفهم و دعا کن که روزی قبول کنی بپذیری ...

2011-08-25T00:27:00.005+10:00

هیچ چیز و هیچ کس برایم مهم نیست . این پست را در نهایت صداقت می نویسم . نه با کسی که میخواند . با خودم که مینویسم . احساس می کنم تنها وظیفه ام در قبال خودم دوری کردن از آدم هاست . و به خوبی این وظیفه را انجام می دهم . تمام تمرکزم را به کار گرفته ام که از خط قرمز ها عبور نکنم و به موقع آدم های قصه را یا به قتل برسانم یا دور بزنم . هر بار کم حرف تر بی حوصله تر بد خلق تر و غیرقابل تحمل ترم . کم کم دارم ملاحظه را هم کنار می گذارم وسط حرف دیگران از اتاق بیرون می روم . به کار خودم مشغول می شوم . ظاهرن هم تحمل حرف چرند را ندارم . قبلن گوش می کردم . جواب هم که نمیدادم لااقل لبخند میزدم و سعی می کردم شنونده باشم اما حالا انگار آستانۀ تحمل م دارد به صفر نزدیک می شود . به محض این که احساس می کنم همصحبتی با کسی رنجم می دهد قطعش می کنم و اصلن فکر نمی کنم طرف مقابل چه فکری ممکن است بکند . حالا دیگر مثل قبل دنبال بهانه و دروغ های آبکی و بهانه های دوزاری نمی گردم تا حرف را تمام کنم و خداحافظی کنم . فقط می روم همین . حتی به روز کردن این وبلاگ هم دیگر برایم کار راحتی نیست .دوست دارم تا جایی که توان دارم در خودم پنهان شوم . دوست دارم کلمه ها از من تراوش کنند . مثل وقتی انگور را به سوراخ های ریز سبدفلزی فشار می دهند تا عصاره اش را بگیرند و تفاله ها را جدا کنند . از بحث کردن بیشتر از همیشه فرار می کنم . یا قبول می کنم یا با بددهنی قضیه را می بندم . از نظر دادن خیلی عامرانه سرباز میزنم . چون میدانم نظر دادن حرف را به درازا می کشاند و تبادل حرف ها به روده ه درازی می کشد . رفتن آدم ها حتی آدم هایی مه به طریقی توی زندگی ام موثر بوده اند یا اصلن دوستان طولانی مدتی بودیم برایم از درجه اهمیت ساقط شده . اصلن حتی یک سوال کوچک هم به ذهنم خطور نمی کند که کجا هستند ؟ چرا نیستند ؟ چرا رفته اند ؟ خیلی فکر می کنم که حالا در این برهه از زندگی ام چه کسانی و چه چیزهایی هنوز برایم درخشان باقی مانده اند و دوست دارم نگه شان دارم . آدم ها و شی هایی که دلم می خواهد با خودم به قعر بکشمشان اما بدون آنها نباشم . دوس ندارم از من جدا بمانند و بدون آنها سرکنم. خیلی فکر می کنم اما هنوز به نتیجه نرسیده ام . زیاده از حد خالی شده ام . مثل خانه یی قدیمی که لختی دیوارها و کف اش توی ذوق میزند . تنها چیزی که نظرت را جلب می کند بوی کهنه گی ست . بوی نا . اما عجیب اینجاست این خالی بودن این چال شدن هیچوقت برای من کافی نبوده است . هیچوقت نمی توانم به جایی برسم که بگویم کافی است . تا همین درجه برای من بس است . هر بار بیشتر و بیشتر دوست دارم پله ها را به سمت پایین بدوم . این اشتیاق و حسرت به تاریکی در من طوری موج میزند که گاهن خودم هم میترسم . روزی که با گریه از مهدی خواستم مرا ترک کند خودم میترسیدم . از خودم که دارد بدبختی را التماس می کند . چیزی را که عامه مردم از آن فراری اند و محال است برایش درخواست کنند من داشتم با گریه و خواهش طلب می کردم . درک این مساله برای خودم حتی راحت نبود . اما به خوبی اسمم میدانم این چیزی ست که بیشتر از هرچیزی و بیشتر از هروقتی توی زندگی ام خواسته ام و میخواهم قبول این من حالا که دارم ظاهرن هم به او نزدیک می شوم برایم راحت تر شده . آرامش بیشتری دارم . هنوز دغدغه هایی دارم که شدیدن رنجم می دهند . مثل موریانه بن مغزم را می خورند و به آرامی بالا میروند . از جویدن و ایستادن و نفس تازه کردن لذت میبرند . توهین و تعریف دیگران در هر درجه یی از اهمیت که باشند برایم بی ارزش است . هیچ تفاوتی نمی کند که به عقیده دیگران خیلی خوب بوده باشم یا بیمار و نفرت انگیز . وقتی وجود داشتن یا نداشتن ام باهم فرقی نمی کند چطور می توانم به نظر و برداشت آدم ها از خودم وقعی بگذارم ؟ بیشتر شبیه به جنونی است که دارد به آرامی من را پرمی کند و بالامیاید . می خواهد قلبم را رد کند و ذهنم را تسخیر کند . بی صبرانه منتظرم ...

2011-08-03T17:50:00.004+10:00

ساعت پنج و نیم صبح است . آمدم روی بالکن نشسته ام روی صندلی . خوابم نمیبُرد . خفاش ها دارند دسته دسته و با سروصدا از جایی به جایی میروند . نمیدانم دارند میروند با برمی گردند اما خیلی عجله دارند . تماشایشان می کنم . آنقدر زبادند که آسمان چشم هایم را پر کرده اند آسمان چشم ها و گوش ها و ذهنم را . انگار درختی باشم بی برگ و بار و لخت در انتظار سیل خفاشان تا سیاهپوشم کنند . از پاهایشان آویزانم شوند و بالهایشان را دورشان بپیچند . میوه هایم بشوند . سنگینم کنند . تا باورم بشود محصول میدهم . تاریکی میوۀ من است . آرامش و خوابِ نیم بندم را از کف میدهم وقتی برای مدتی چیزی نمینویسم . میشوم عین مستراحی که لوله اش گرفته . نه کسی رغبت می کند توش بریند نه خودش جایی برای تنفس دارد .نه میتواند گه و شاش را قورت بدهد نه عین آتشفشان بپاشد به درو دیوار . بیش از خودم از آدمهایی شکارم که قصد دارند تورا تغییر بدهند . تورا باور نمی کنند . با اصراری غریب سعی می کنند خودت نباشی تنها به این دلیل که تو آن تویی نیست که باب میل و سلیقه و فکر آنها باشد و این رنجم می دهد . دوست دارم صدهزار سال نوری از زمین دور بشوم . گرگ و میش است . باغ وحش درونم آرام است . به تمامی حیوانات غذا داده ام . خون و گوشت و مغز . بعضی هایشان بعد از سیر شدن پوستم را میلیسند از تو تا تشکر کنند . خوب تربیت شده اند. به غریبه ها نمی پرند و مبادی آدابند . اعتراف می کنند که من به شدت خودم هستم . خودی که دارد با خودظاهری اش میجنگد برای بیرونی شدن . دارد همه چیز را از درونم متلاشی میکند تا سوراخی پیداکند برای بیرون زدن . سالهاست اما این دوگانه گی آنقدر شفاف و به دقت جداسازی شده که ممکن نیست منِ واقعی را با منی که در ظاهر برای فریب دیگران و حمایت از خودم ساخته شده اشتباه بگیری . ای کاش یک بار برای همیشه حالم را میفهمیدی . انگشت سرزنش ت را به سمتم نشانه نمیرفتی و تنها توی سکوت در آغوشم میکشیدی . من خیلی بچه گانه به این آغوش ساده و معجزه گر نیاز مبرم دارم . چیزی که مرا نجات ببخشد از کج فهمی دیگران . این تنهایی عمیق و بیماری زا رنجم نمی دهد . تنها چیز جدی ایست که توی زندگی ام دارم . به من توانایی این را میبخشد که چیزهای دردناک زیادی را از خودم بیرون بکشم . بنویسمشان و بعد با خواندن آن نوشته ها روی کاغذ درد را نشخوار کنم . من توی نوشته هایم به طرز فجیعی خودم هستم . خودی که از قالب انسان بیرون میزند . تبدیل به ذهنیتی میشود که متحرک است و حسگر . به موجوداتی که صاحبان زمین اند و با آدمی فرق های کلی دارند دست میکشد . لمسشان می کند و باآنها میخوابد . خودم را بین آنها آرام تر حس می کنم . احساس امنیت بیشتری می کنم وقتی پاهایم را از زمین میکنم و در دنیایی غرق میشوم که خالی از انسان است . خالی از آدمی و آدمیت چندش آوری که بوی جنازۀ جزغاله میدهد . میدانم که خودم دارم به زانوهام شلیک میکنم که راه نروم . میدانم اینطور زندگی کردن در مخیلۀ هیچ آدم سالم العقلی نمی گنجد اما این من نیستم که هدایت گرم . من تنها دستوراتی را اجرا میکنم که به من ابلاغ میشوند . و این عامل بودن را دوست دارم . این دور بودن و خالی بودن از هویت مشخص را دوست دارم . این دیگری بودن و خود بودن در آن واحد را دوست دارم . این رشته رشته شدن های جسمی و روحی را دوست دارم . اینها که مرا رشد می دهند نه به سمت آفتاب بلکه چون ریشه هایی سوق م میدهند به عمق تاریکی . میدانم دارم تورا عذاب میدهم و همزمان عذاب میکشم . از رنج دادنت رنج میکشم اما از این شکنجه گر بودن و شکنجه شدن گریزی م نیست . دارم به تناسخ ایمان میآورم . به این که ضحاک ماردوش م . به مارهای روی شانه هام از خون تو مینوشانم و از گوشت خودم . حس می کنم با رنج دادنت با درد کشیدن های مشترکمان بهم نزدیک میشویم . میخواهم از من دور بشوی تا سالم بمانی . زنده بمانی و زندگی کنی . شادابی ات را از دست ندهی . آینده مفهومش را برایت از دست ندهد . میخواهم دور باشی از من تا شبیه من نشوی . این مریضی مسری دامنت را نگیرد . دارم از تو در برابر خودم حمایت می کنم . حالا ساعت هفت و نیم صبح است . آفتاب بیرون زده اثری از خفاش ها نیست . میروم بخوابم ...

2011-07-28T16:50:00.004+10:00

این انگشت ها از پوست سرم چه میخواهند ؟ چرا تمام مدت سر انگشت هام باید به پوست سرم چسبیده باشند؟ صدای سابیده شدن موهام به پوست سرم متمرکزم می کند . انگار دارم زخم های فکری ام را نوازش می کنم . التیامشان می بخشم. با عضوی غیر از زبان طوری با ملایمت میلیسمشان که خون نیایند , احساس تنهایی نکنند و تازه بمانند . چشم هایم را می بندم و فوکوس می کنم روی سطح سرم . روی صدای سمبادۀ انگشت هام . روی این حقیقت برهنه و قدرتمند که تنهایی از هر کتاب آسمانی متبرک تر است . کافی ست تمام خلاء های زندگی ات را با نبودن آدم ها پرکنی . شاید این هم از معجزات انسان زمان ماست . لبریز کردن خود با نیستی . آنقدر که جا برای هیچکس باقی نماند . چقدر خوب است که آدم های تقلبی دیر یا زود ترکم می کنند . این شادمانی را با هیچ چیز طاق نمیزنم . رفاقت های از سر اجبار, مملو از کلمه ای گنداب ریز و متعفن , نفرت بارتراز تحمیل بدن به شریکی مشمئز از همخوابگی ست . آرامشِ ترک یک مشت دروغگوی بزدل که حتی توانایی پذیرش خود واقعی شان را ندارند ارگاسم کننده ست . ترک کردنِ آدم هایی مغروق در زندگی هایی بوزینه وار , مادام العمر زیستن با فریبی لایه لایه و بتونی , با حسادتی بیمارگونه به کسانی که زبانن چیزی جزعاشقانه بارشان نمی کنند آنهم برای ارضای حس کراهت بارخودکم بینی .این نما از زنده بودن چقدر پتانسیل استفراغ دارد ؟ چقدر دلم میخواست برای اولین بار مرد بودم تا آلتم را بیرون میاوردم و میشاشیدم توی حفره های صورتشان . میبینی ؟ به هرسمتی بروم و تا هرکجا که پیش بروم عین بومرنگ برمی گردم به جای اول م اما هر بازگشتی انگار پاهایم را توی خودم محکم تر می کند گفتم بومرنگ یاد داستانِ ساخت همین وسیله افتادم . جایی خواندم این وسیله قبل از اینکه ایزار بازی بشود وسیله شکار بوده و به دست بومیان استرالیا ساخته شده . جایی که هنوز هم طالب دارد و به فروش میرسد . انگار بومرنگ را به نیت شکستن استخوان پای کانگروها به سمت این حیوان بدبخت پرتاب می کردند تا از فرارش جلوگیری کنند و بعد با فلج شدن حیوان بالای سرش میرسیدند و خلاص . این قصه واقعیت هم که نداشته باشد دردآور است . گاهی وقت ها که نه خیلی وقت ها ما آدم ها با فرافکنی , قسمت های تلخ و تاریک درونمان را ایگنور میکنیم . تزویر , دروغ و نفاقی که توی وجودمان هست را پشت چهره های حق به جانب و معصوممان پنهان می کنیم . نه برای فریب دیگران که بیشتر برای راحتی خودمان . تا راحت تر خودمان را تحمل کنیم . بوی سگ مُرده خودمان را . به شکل بچه گانه یی ابلهانه ست ... این ذهنیتِ خام که من از نگاه ترحم بار دیگران رنجیده میشوم ! چقدر از پستی یک موجود حکایت دارد این توهم که زندگی کردن دیگران خراشی ست به مرگخواهی و خودستیزی من ! چقدر کودن باید باشد یک انسان ! انسان به بلوغ رسیدۀ عقب مانده . به یاد جنین نارس سقط شده یی می افتم توی شیشۀ الکل که شکل حقیری ست از زندگیِ عقیم ... درست مثل کسی که با توهمِ زندگی جق میزند . با خواسته های رنگینی که در حرارت واژن یک روسپی آب میشنود و ساختارشان را از دست می دهند . من دست و پازدن توی کثافت نخواستن ها و مشکلاتم را ترجیح می دهم به تعریف زندگی آدم هایی که تمام زیستنِ غرورآفرینشان تنها آروغ نیم بندی ست بعد از کباب و پیاز . تفاوت من با آدم های این چنینی در پذیرشِ پوچی ست . در قبول نبودِ چیزی که هست و به شکل قدرتمندی جریان. در تعظیم کردن به پلیدی به دردها و حسرت های خورنده یی که توی خودم دارم به محرومیت هام و نداشته هام به اعتراف و فریاد زدن نفرت هام با خشم و عصبانیت حتی اگر مجبور باشم بغل بگیرمشان حتی اگر باآنها بخوابم . فرق من با یک مشت خودفریب ترسو, یک عده بزک شده با تفاهم های توی رختخوابی در همین هاست . خوشحالم که توی دسته شان نیستم . حتی اگر شادمانی و سعادت ! سهم شان باشد .

2011-07-20T14:48:00.006+10:00

دلم یک حجم گوشتی می خواهد . حجمی که بو داشته باشد و رنگ . گرما نداشت هم نداشت . حجمی که تنها برای چند ساعت باور کنم می خواهمش . خواستنی ست . می توانم روح و جسمم را تسلیمش کنم . بدون ترس . دبوانه اش بشوم . باور کنم که چیزی هست . چیزی که می شود در او پناه گرفت . به او تعلق داشت .برایم توفیر ندارد که آدمیزاده باشد یا جانور یا حتی یک شقّه گاو که توی قصابی به چنگک آیزان است دلم می خواهد دستش را بگیرم طوری که انگار میخواهم به یک کور را از عرض خیابان رد کنم . بخوابانمش روی تخت به پهلو.لخت بشوم . از پشت بغل ش کنم . پایم را حلقه کنم دور ران هاش و دست هایم را گره بزنم دور کمرش . سمت چپ صورتم را جایی پایین تر از گردنش روی پوستش فشار بدهم و آنقدر ادامه بدهم که آن حجم گوشتی در آغوشم بگندد . بپوسد . پودر شود . اکسیده شود و تنها طرحی از پُر بودن روی ملافه بماند . تو , دلت می خواهد بمانی . بمانی و بخواهی . خودت را از من از چیزی که از بامن بودن به دست میاوری لبریز کنی . دوست داشتن و دوست داشته شدن را تجربه کنی . عشق را کشف کنی . میبینی ؟ همۀ آدم ها شبیه هم اند . توی خواستن مخصوصن خیلی شبیه هم می شوند . طوری که می شود حتی جزئیاتشان را جداجدا از هم تشخیص داد و خیلی واضح دید . می خواهی به شرطی که خواسته شوی . اما حتی یک لحظه این ذهنیت از مغزت نمی گذرد که شاید من توانایی خواستن . توانایی خواسته شدن نداشته باشم . توانایی چرکته انداختن بده بستان های روابط این شکلی . می فهمی ؟ من سال هاست نه می خواهم و نه خواسته شدن برایم بابی از اعراب دارد . وقتی حسی از درجۀ ارزش ساقط شود باید کنار گذاشته شود و با چیزی مهم تر یا حتی سنگین تر پر شود . این جاست که اصرار می کنم با من بودنت به ضرر توست باید رها بشوی . از کسی که همه چیز حتی چیزهایی که برای تو مهم نیست خالی شده . من توی روابط احساسی مخصوصن روابطی که خیلی واضح به سمت جدی شدن می روند و دارند رشد می کنند بی رحم و عوضی ام . تمام تلاشم را می کنم تا آدم های رابطه را بشکنم . متواری شان کنم . این بازی زندگی من است . همیشه بوده . من یک جادوگر ماده ام . از تاریکی برای خودم چراغ درست می کنم . از رفتن آدم ها و ترک شدنمم لذت میبرم . با خودم بازی می کنم هیچ معشوقی . هیچ دست مردانه یی بدنم را به اندازه خودم نمی شناسد . هیچ دستی مرا آنطور که خودم می دانم لمس نکرده است . رها بودن و در ارامش زندگی کردن خواستۀ هر آدم معمولی ست . آدمی که به موفقیت فکر می کند و برای اینده برنامه طولانی مدت دارد . تو یک آدم معمولی هستی با خواسته های براق و مثبت . بودن با آدمی که تمام وجودش ایگنور شدن و ایگنور کردن است . به چیزی جز ویرانی فکر نمی کند و تباهی و مرگ و ناامیدی ریشه در تمام روح و تنش دارد برای تو مثل سم است . تنت و فکرت بی اراده مرا پس می زند . خنده م گرفته بود ... باور کن ارادی نبود اما خنده ام گرفت وقتی نوشته ات را خواندم و تازه فهمیدم چقدر احمق بودم . احمق و پرت . تو رویاهای نبافته زیادی داری . هنوز آدم ها برای تو ماهیت دارند . خب ... احمق بودم که فکر کردم به من نزدیکی ... و از این حماقت گریزی نیست . همین حماقت است که مرا هنوز به دیگران نزدیک می کند . مثل مخدر به رگ هایم نفوذ می کند و باعث می شود گذشته را از یاد ببرم و ارتباط بگیرم . به صورت هایشان لبخند گرم بزنم . دست هایشان را بگیرم و برایشان دلتنگی کنم . همین حماقت است که مرا زنده نگه می دارد ...

2011-07-10T03:35:00.003+10:00

این روزها با مرده ها بیشتر دمخورم تا زنده ها صب چشممم را توی عکس شش نفره یی باز می کنم که سه نفرشان در عرض یک سال و نیم مردند . غروب ها آن یک نفر دیگر هم به جمعشان اضافه می شود و خاطره ها عین شیشه های شکسته که زیر آب باشند حین قدم زدن در خودم پاهایم را می برند.امروز صبح خواب دیدم پدربزرگم دم در خانه شان بساط میوه فروشی راه انداخته . رفته بودم طبق معمول بعد دانشگاه بهشان سربزنم . ناراحت بود . جعبه های میوه را نشانم میداد و با اندوه می گفت ببین همه میوه ها کپک زده و باید ریختشان دور . بیشتر از کلام توی صورت و نگاهش غم بود . از در پارکینگ رفتم تو . دنبالم آمد و انگار راحت نبود من آنجا باشم . پشت خانه مخروبه شده بود انگار از آتش سوزی . دوسه تا خانه پشتی هم خراب شده بودند و تل خاک بود فقط . پر از اسکلت آدم و جمجمه . هی خواستم بپرسم چی شده اما انگار یه طوری بود که برایم عادی بود . سوال نمی کردم و پدربزرگم این پا و آن پا می کرد تا بیرون برم در را قفل کند . فشار روحی ام توی این دو سه هفته چندبرابر شده . کمرم راست نمی شود . افسردگی ام به شدت رو به حاد شدن است . روزها خودم را توی اتاق کتابخانه حبس می کنم و تا موقع خواب بیرون نمیایم . مگر برای توالت رفتن . خیلی شب ها هام همانجا روی سوفا خوابم می برد تا صبح . دارم خودم را از تنهایی توی یک خانه به تنهایی توی یک اتاق محدودتر می کنم . انگار دلم بخواهد خودم را توی خودم تا کنم . مچاله بشوم توی یک چهاردیواری که امنیت م را تضمین کرده باشم . فشار روی دندان ها و فک م خیلی زیادتر شده . آنقدر که میترسم دندانهایم بشکنند . سردردهایم به هم وصل می شوند و بعضن نمی توانم زمان هایی را که سرم درد نمی کند و واضح میبینم مشخص کنم . و به تمام اینها فشاری را که عدم درک دیگران مخصوصن مهدی به من وارد می کند اضافه کن . تازه فکری شده که دوست ندارد مادر بچه اش بی نماز باشد ! تازه فکری شده که من باید حجاب کنم ! باید توبه کنم و یک مسلمان واقعی و یک زن نمونه باشم . سه ساعت تمام با حرف هاش به روح روسپی من ناخن کشید . سرش داد زدم و گفتم من عوض بشو نیستم . توان زندگی کردن به مراد دیگران رو در خودم نمیبینم بیش از این . فکرت رو جدی بکن . نمیتونی آدمی کاهل نماز و کافرپیشه رو تحمل کنی جدامیشیم . برو یکی رو بگیر که نماز خودنش حشری ت کنه . پسرتو با لالایی قران بزرگ کنه نه با شعرای من . گفت حرف آخرت اینه ؟ گفتم حرف اول و آخرم همینه . هرچی هم دوست داری برو به هرکسی دوست داری درباره من بگو . به تخمم . گفتم مگر ما سر مساله حجاب توافق نکردیم ؟ گفت من خواستم یه مدت به تو آزادی بدم تا از سرت بیافته !!! داغ کردم . آمپرم چسبید . گفتم پس بگو خیال کردی با دختربچه هفت ساله طرفی . آوانس دادی تا توپ رو سرفرصت بقاپی . آزادی دادی ؟ کدوم حرومزاده یی گفته آزادی من دست توء که حالا داری به خودم میبخشی ش ؟ اونم نسیه ! خلاصه ... نصف شب وادارم کرد دوساعت توی هال راه بروم و گریه کنم و خودش در عرض ده دقیقه خرو پفش به هوا رفت . به قول آرش این ما نیستیم که میبازیم . ما نابود میشویم . هر بار زیر هر فشاری نابود میشویم اما شکست نمیخوریم . این خصوصیت ماست که مارا از آدم ها تمیز می دهد . این که توی هردعوایی توی هر بحثی کسی که کنار می کشد و خودخوری می کند زجر می کشد و فراموش نمی کند من ام . همیشه همینطور بوده . همیشه آنقدر این فاصله ها و عدم درک ها زیاد و ترسناک بوده که نخواستم حتی بشنوم . با بلافاصله اوکی دادن طرف مقابل را خفه کردم تا خودم را فراری بدهم از قبول این واقعیت تلخ که کسی که مرا در آغوش می کشد و خودش را به سوراخ هایم می تپاند از صد پشت غریبه غریبه تر است . همیشه همین بوده حتی با کسانی که مرا بزرگ کرده اند . همیشه این عقده کشنده عین نیش عقرب مرا به خودم گره زده که پدر و مادرم . نزدیک ترین آدم ها به من توی زندگی ام همیشه مرا دستآویزی کردند برای خودخواهی هایشان . هرنابدتری را به من تحمیل کردند و هرگز نپرسیدند در قاموس تو اصلن این معنی جایگاهی دارد ؟ هر وقت هم اعتراضی بود که نبود متهم شدم به چشم سفیدی ... به نادیده گرفتن حقوق والدین . به وقاحت . تهدید شدم به طرد شدن . به دور انداخته شدن . دوروز است دوباره فکر خودکشی رهایم نمی کند . حس لعنتی قدیمی دوباره برگشته . هی چشم هایم را میبندم و فکر می کنم بعد خوردن قرص ها خوابم برده و آنقدر لذت میبرم که ارگاسم می شوم . هی فکر می کنم چقدر می تواند خوب باشد . چقدر فراغت بال هست و آرامش فکر . روحم خلاص می شود از رنج . از این سنگینی دائمی . به راحتی مرگ فکر می کنم که اینقدر دم دست است و به سختی زنده ماندن و دوری آرامش . به دست نیافتنی بودن شادی . در واقع حبس شده ام . توی خودم . توی ذهنم . توی این خانه . توی این کشور و هرروز تفاوت هایم با همزبان هایم بیشتر و بیشتر می شود . احساس آزاردهنده غریبه بودن رهایم نمی کند وقتی باآدمها هم کلام می شوم . حس می کنم دارم به سمت معلول شدن سوق پیدامی کنم . هی حرکت هایم کم تر می شوند . هی بیشتر به این نتیجه میرسم که کارهای بیهوده یی هست که انجامشان می دهم و باید کات بشوند و می شوند . و من هر بار بیشتر با دست های خالی خودم را محکمتر بغل می کنم .چشم هایم را که میبندم و روی سرم که تمرکز می کنم ضعف را توی استخوان های سرم حس می کنم . فشار دندان هام به فکم می کشد توی سرم . توی گردنم . صدای ثانیه شمار ساعت دیواری هم هست و صدای خرخرمهدی و صدای فن بخاری که توی اتاق روشن کرده چشم هایم را که باز می کنم نور مانیتور هم هست و این کلمه ها که دارم مینویسم . به آدم ها دروغ می گویم که دوستشان دارم . تظاهر می کنم که خوبند و مشکلی نیست . حتی خانواده ام را نمیتوانم تحمل کنم . کوچکترین حرفشان تمام گذشته را هوار می کند توی سرم و بعد به زبانم . میسوزانمشان با حرفهام . با بغضی که با نگاهم پرتاب می کنم توی تخم چشمهایشان و این نفرتم را از خودم هزاربرابر میکند . قوزک پای راستم را با ناخن گیر زخم کردم . از بس عصبانی بودم . از شدت حرص داشتم می ترکیدم باید کاری می کردم که درد بکشم و این کار راحت ترین و تمیزترین کار ممکن است . مدت هاست ناخن گیر کوچکم را توی کیفم همراهم همه جا میبرم . تو فکر کن ابزار شکنجه من اسمش را میگذارم آلت تخلیه فشار . مثل لوله باز کن توالت . حالا که فکر می کنم میبینم من خیلی از احساسات را چندین باره تجربه کردم و در عوض خیلی حس هارا حتی یک بارهم نچشیدم . می شد به جای مزه کردن هزارباره درد و نفرت و حرص و عقده و تنهایی . عشق و شادی و آزادی و انتخاب رو تجربه کرد . بی شک وقتی دنبال چیزی نری با چیزی که بهش عادت کردی زندگیت رو پرمی کنن . من به بدی ها خو کردم . اونها رو پس نزدم همیشه آغوشم براشون باز بوده خب مسلمن اونها هم محیطی بهتر و مرطوب تراز وجودمن برای رشد ونمو پبدا نکردن . ریشه کردن و حالا با اره برقی هم نمیشه بریدشون .. مهدی میگه من هم به خاطر تو از خواسته م گذشتم تا حالا . میگم از چی یه نمونه بگو میگه من عاشق بچه بودم از روز اول ! اما به خاطر تو صبر کردم . میگم وقتی بهت میگم نمیفهمی ناراحت نشو . تو هنوز تفاوت خواسته جمعی و خواسته شخصی رو نمیدونی . تمیز نمیدی این رو که حجاب یه انتخاب و خواسته شخصی ه و فقط به من مربوطه و بچه دار شدن به ما مربوطه . میگه تو زن منی و حجابت به منم مربوط میشه ... اینجاست که من می بُرم . کم میارم . پرتش می کنم تو گله مردای ایرونی و در طویله رو میبندم . میگم باشه تا خفه شه . تا بیشتر از ابن منو با افکارش آشنا نکنه .... خسته م . تنهام . حتی کرگدن که تنها سفرکردن تو ذاتش ه وایساده و داره به حالم گریه می کنه ...

2011-07-03T18:52:00.000+10:00

2011-07-02T19:17:00.001+10:00

دوسرِ الکترود را
وصل کرد به تخم هاش
و رفت زیر پتو ...
می دانست
به خانه که بیاید
اولین کارش
بوسیدنِ اوست ...

2011-07-02T02:36:00.000+10:00

تازه گی ندارد که زیر و زبر نمی شوم . اما این که آیقدر این ته نشین شدن به چشم میاد برایم نوست . حس می کنم این بار دارم از درون برای خودم پوستی چرمین درست می کنم از بافت های کهنۀ بدنم . فکر کن یک هفته کمتر برای تصمیم گرفتن وقت نداشته باشی . این که بمانی یا بروی . و هرروز انگار اصلن قراری نیست . آنقدر عادی شده ام که باورم نمی شود دارد اتفاقی می افتد که می تواند مرا به زمین بزند یا .... . گزینۀ دومی وجود ندارد . هرچه هست شکست است حتی اگر کامت را شیرین کند . من تصمیم کذایی ام را خیلی سال قبل گرفتم . همان روز که خواستم نباشم . حالا برای تغییر مسیر خیلی دیر شده . باید ادامه داد حتی اگر شک نداشته باشی راهی که می روی کوره راهی ست به اعماق دره . دارم به حذف کردن چیزهایی از زندگی ام فکر می کنم که هیچوقت وجود خارجی نداشته اند . چیزهایی که تمام من را تشکیل داده اند اما در دنیای واقعی اثری از آنها نیست . حتی رد پایی تا اگر برای تو گفتم باورشان کنی . حالا دارم عین چرک از خودم میتراشمشان هی با کنده شدنشان خودم هم تحلیل می روم . دارم به حفره هایی فکر می کنم که اینهمه سال هی انگشت هایم را در آنها فرو کردم تا گودتر بشوند . تا ترمیم نشوند . تا زخم تر بمانم . حالا دارم از هم گسسته می شوم . ذهنیت م دارد از هم پاشیده می شود . تمام سعی ام بر این است تا از خودم از چیزهایی که توی سرم دارم با کسی حرف نزنم تا از من فرار نکنند . اما انگار دیر شده انگار فصل دورغپردازی و پنهان کاری برای من گذشته . حقیقت وجودی ام بی آنکه بخواهم از دهانم بیرون میریزد . پارس می کنم سگی را که به جای پیر شدن هر روز قوی تر و پربنیه تر می شود . دیگر ترس ندارم از پاره کردن آدم ها با کلمه ها . وحشت نمی کنم از قضاوت هایشان . نگاه های تحقیرآمیزشان لذت بخش است . ارگاسم می شوم با نفرتی که به سمتم پرتاب می کنند . کودکی ام را به یاد نمی آورم و این برایم از هر کابوسی دهشتناک تر است . دست هایم را نگاه می کنم و به یاد میاورم که کودکی ام را به یاد نمی آورم . انگار مادرم مرا سیزده ساله زاییده با تمام کابوس هایی که قرار بوده بعد از آن ببینم . واقعیت هایی که همیشه از باورشان سرباز زدم تا رنگ و بوی خواب بگیرند . دور بمانند از روزهام از ساعت هایی که می خواستم مثل دیگران باشم . معولی باشم . اما شد ؟؟ من شدم موجودی چندشخصیتی که با ناخن گیر خودزنی می کند . اما درد نمی کشد . انگار کوتوله هایی سخت کوش زیر پوستم شبانه روز در حال دوختن من اند . دژخیم کریه المنظری شدم که با میله آهنی خودارضایی می کند . خودش را به فجیع ترین شکل پاره می کند اما درد نمی کشد . ای کاش می توانستم به همین فردا . همین فردا که سه ساعت دیگر آفتابش بیرون می زند دلخوش باشم . ای کاش . ای کاش . هرگز خو نکردم به تکرار این دو واژه . هیچوقت از من نبودند . دور بودم از آرزو کردن . دورم کردند از خواستن . از بافتن رویاهای شیرین . منعم کردند با جبر از درخواست خوشبختی . حالا بزرگترین درد زندگی ام مهدی ست . دوست دارم نگه ش دارم تا درد بکشم . خوبی های مهدی که عین تبر به روح و جسمم فرود میایند . این که التماس های مرا برای دور شدنش از من نادیده می گیرد و کنارم مانده . این سخت ترین شکنجه یی ست که متحمل شده ام . عین روز برایم روشن است ادامه این زندگی به نفع او نیست . یا مرا نابود می کند یا او را . یا باید برای هزارمین بار تن به خواسته دیگری بدهم و خودم را برای هزارمین بار درخودم بشکنم که فکر می کنم این با مرگم تفاوتی نخواهد داشت . یا باید برای اولین بار روی خواسته ام باستم و اورا قربانی کنم . معصموم ترین قلبی را که می شناسم . تف به من که از خوک هم پست ترم . از ادرار خر بی ارزش تر . این که همه . نزدیک ترین کسانم انکار می کنند تلخی هایی را که به من روا داشتند به اندوهم اضافه می کند . عین روزنامه مچاله ام می کند . این که مجبورم سکوت کنم . همیشه مجبور به سکوت بوده ام . به خاطر عشق نفرت باری که ذاتن مرا به آنها , آنها را به من چسبانده . احساس می کنم اسکلتی هستم توی قبر . که پوک شدم . فقط ردی از اندامم روی خاک مانده . با چشم هایی که بیرون حدقه روی خاک بی هدف به اطراف می چرخند . عین تیله سفت شده ام و توانایی دیدن هم درمن نیست . اما هنوز چشمم . چشمی به درون خودم . بی تفاوت و مسخ ...

2011-06-28T16:17:00.000+10:00

2011-06-22T16:12:00.001+10:00

دل تنگ یی

2011-06-20T12:04:00.000+10:00

دل تنگ یی

2011-06-19T19:29:00.000+10:00

دل تنگ یی

2011-06-17T23:21:00.010+10:00

از اندوه من چیزی کاسته نمی شود . به این جمله آنقدر ایمان دارم که به وجود خدا . خیلی وقت ها خواستم به نبودنت شک کنم . خواستم تورا نادیده بگیرم تا راحت تر در کثافتی که تمام سوراخ های زندگی ام را پر کرده خفه بشوم و میل غریزی نجات را در خودم محو کنم . به خودم نهیب زدم که وجود نداری . اما نجات بخشیِ تو به آن معنا که در ذهن عامه هست.... زنده بیرون کشیدن من بارها و بارها از منجلاب به آن مفهموم که قشرِ مثبت اندیش باور دارند ... رها کردنم از مرگی که آدم هارا می ترساند و خیلی خیلی مسلم بوده . تورا بیشتر و بیشتر به من ثابت کرده . و این به نفرتم اضافه کرده هربار . که تو خواستی شکنجه ام کنی . خواستی با زندگی بخشیدن دوباره و چندباره مرا به عذاب الیم گرفتار نگه داری . چطور می توانم تورا ندیده بگیرم ؟ چطور می توانم بگویم وجود نداری ؟ خسته ام . خیلی . این کلمه از کاندوم مستعمل هم آلوده تر است حالا . هیچ کس مرا آنطور که هستم قبول ندارد . این بیشتر از همیشه فرسوده ام کرده . خستگی مضاعفی را به من تحمیل می کند که حتی جسمن توانایی تحمل اش را ندارم . بیهودگی عمیق ترین حسی ست که در من است . بیهودگی و بعد نفرت . و بعد خشم . و تمام این حس ها را پوشش تنهایی دربرگرفته . بعضی ها انسان نیستند . ملائک مقرب خداوندند . نازل می شوند در هیات انسان تا با بودنشان تنهایی را به آدم یادآوری کنند . نه می شود از قبولشان سرباز زد نه توانایی ترک شان را داری . هر وقت حس کنند داری فراموش می کنی که فقط خودت هستی و خودت با غیب شدن های ناگهانی و بی دلیل آن را توی صورتت می کوبند استفراغ ش می کنند توی کاسۀ سرت توی منافذ قلبت. حس می کنم سالهاست اطرافم را تنها فرشته های از این دست گرفته اند . دوره ام کرده اند و یکی یکی هی می روند و در قالبی نو دوباره برمی گردند . از آدم های معمولی که گوشت و خون دارند خبری نیست . از آنهایی که توی صورت شان توی نگاهشان عشق هست . نفرت هست یا هر نشانه یی از عواطف انسان معمولی . این فرشته ها حتی مرگ را به یادم نمی آورند هرچه هست تنهایی و عدم پذیرش است . چیزهایی ست که هرگز نخواستم شان اما عین صمغ از تو و بیرون به من مالیده شده اند . یادآوری و تاکید روی نداشته هام ... یک حامی که با بودنش یکی از رگ های قلبم گرم بشود . یخ بطن های قلبم شل بشود و بتوانم روی آب بیایم. نفس بگیرم برای فرو شدنِ بعدی . این اولین بار نیست که از نوشتننِ چیزی که توی ذهن و سینه دارم می ترسم . من موجود بزدلی هستم که برای دفاع از خودم برعکسش را بازی می کنم .فرافکنی می کنم . پشت ظاهر یک سگ هار قایم می شوم و پارس می کنم تا سگ های بزرگتر ازخودم نزدیک نیایند و نبینند من حقیقتن چقدرحقیرم و توانایی دفاع ندارم . حالا در بدترین موقعیت هستم . دارم بلایی به سرخودم میاورم که حتی از تصور خودم خارج است و تورا مقصر می دانم تو که نخواستی بمیرم . اجازه ندادی توی بهترین فرصت ها از شر این زندگی گه زده رها بشوم . حالا گرفتاری جدیدی برایم درست کرده یی . مرا دوباره صدباره به دامنِ لجن مال شدۀ خودم انداختی . دارم باور می کنم . ایمان میاورم که بیماری . خداوند بیماری هستی که از شکنجه کردن بندۀ مفلوک ات لذت می بری . با صدای شکستن استخوان های من جق میزنی حاضری پیامبرم کنی . عمر نوح به من ببخشی تا این ارگاسم های طولانی مدت ات همیشگی باشد . چطور با خودم کنار بیایم ؟ چطور این مصیبت جدید را قبول کنم ؟ ای کاش لااقل می توانستم از کسی کمک بخواهم . ای کاش پناهگاهی جز درگاه شکنجه گرم برایم وجود داشت . از تو به تو شکایت می برم و این نهایت بیهودگی ست . ته حماقت است . التماس هایم را مثل بومرنگ به خودم برمی گردانی . انگار لب دره ایستاده ام و با کوه روبرو حرف می زنم . انعکاس صدایم را در خودِ خالی ام می شنوم ....مثل همین حالا . دقیقن مثل همین حالا

2011-06-15T23:10:00.000+10:00

رفتن . امروز غروب رفتن ...

2011-06-12T19:17:00.003+10:00

باید دست و پای امثال تورا قطع کرد با یک تکه شیشه شکستۀ خیلی کوچک که رادست نباشد . و رهایتان کرد تا از خونریزی و درد بمیرید . عین سگ جان بکنید و بمیرید . باید زجرکش تان کرد . طوری بمیرید که از یادآوری مرگتان بارها و بارها توی گور سگ لرزه به روحتان بیافتد . من روح ام را به روسپی خانه فروخته ام . به قول شما ادبیاتی ها فاحشۀ فکری ام . قبول . که اگر نبودم عین مسخ شده ها و با لبخند به تو اجازه نمی دادم با روش هایی که قبلن روی حیوانات تست کرده یی تحقیرم کنی و خیلی تروتمیز با کلمه ها ترتیب م را بدهی . خوش باش حیوانکِ دست آموزِ محجوب ام . کارت که تمام شد پنجه هایت را بیاور تا بلیسم شان .

2011-06-10T19:07:00.000+10:00

2011-06-08T16:46:00.000+10:00

2011-06-05T00:30:00.001+10:00

این که خوب بدانم این بیماری دقیقن از چه کسی به من منتقل شده نه کار سختی ست نه کاری شاق . از پدربزرگ م . پدرمادری . مرضِ مرگ خواهی را بدون شک از او به ارث برده ام . این افسردگی ه ذاتی و فرساینده . این غمِ باتلاق گونه ومانده گار . این در نهایتِ بی کفایتی زندگی کردن . یعنی به معنی واقعی کلمه کردنِ زندگی به بدترین شکل . این که در تمام طول عمرم دقیقن از چهارده ساله گی دلم می خواهد بمیرم . فقط بیفتم یک گوشه یی و نفس نکشم . شاید هیچ وقت هم جدی جدی به فکر مُردن نبودم در این همه سال اما خب همین خواستنش به این شکل عمیق و با تمام وجود زندگی آدم را به گه می کشد . طوری شادمانی را از لغت نامه ات حذف می کند که ... و امید و آینده ات طوری می رود که نادر رفت . گاهی وقت ها از خودم می ترسم . خنده ام هم میگیرد همزمان . این که کسی از یادآوری خودش بترسد و سعی کند به خودش متمرکز نشود . خودش را از خودش هی دور کند تا مجبور نباشد به پذیرش . این پذیرشِ کیری که یک عمرآزگار الافش م . الافش ییم . دارم تبدیل میشم به یه هرزۀ کونی که حتی اندام خودش را نمیشناسد . حتی با دستای خودش از لمس خودش عاجزاست . توی مغزم هی خالی میشود . پُر میشود از کُس و شعر . از کلمه ها نفرت دارم . از به زبان آوردنشان از نوشتنشان حتی توی این جنده خانۀ سرراهی که معلوم نیست مشتریانش کی اند . نفرت دارم از شعر . از کتاب از آدمها از عکس از همخوابه گی با یه مشت حیوان که ماسک آدم زده اند .که جرات نمیکنند لااقل با من یکی بشوند . توی تاریکی "من" بشوند . بامن هم وزن بشوند . نفرت دارم از خودم بیشتر از همۀ این ها . نفرتی که مو به تن خودم راست می کند . از نوشتنش عاجزم و همین حالم را از کلمه ها بهم میزند . وقتی قدرت نداشته باشی خودت را خلاص کنی . این توانایی را نداشته باشی ناتوان باشی . آنقدر زنده نباشی که راحت تر بمیری . تف به رفاقت . به واژه و معنی باهم . رفاقتی که تو به من یاد دادی مزدک . تف به رفاقت . به اون تهِ تهش . تف به اعتماد . اعتماد و رفاقت که تو برایم معنی کردی شهرام . تف به عشق . تف و خون . به عشقی که تو توی مستراح زندگی ام پخش کردی سعید !!! نحس . تف به زناشویی . تف و مریضی ه مسری . توی این زناشویی که تو مرا واردش کردی مهدی . تف به زندگی . تف . تف . تف . اونقدر تف که تمام آب بدنم کشیده بشود . خشک بشوم . پودر بشوم . سلام به عظمتِ تنهایی . به تنهایی . به پروردگارِ من که با وجودِ تمام آدم ها مرا سفت تر در خودش چلاند همیشه .سلام به تنهایی . که کراهتِ این بودن های مبتذل را در من ذوب کرده . چه دردی بیشتر از شکسته گی ه دنده توی همآغوشی باچشمِ بسته؟ چه دردی حقارت بارتر از تجاوز از پشت ؟ چه دردی مزمحل کننده تر از شروع کردن ؟ دوباره شروع کردن ؟ چه دردی ؟ ها؟ دارم به سختی نفس می کشم . این فقط یک جملۀ تخمی نیست . دارم به سختی نفس می کشم . حس می کنم سگ ریۀ دیگرم را هم دارد می خورد . خون دارد توی تنم پُرمی شود میاید بالا . این حس واقعی ست مادرجنده ها. آنقدر که خون از سوراخ های دماغم میزند بیرون . اما تو باز باور نمی کنی . خنده ام می گیرد . از این بلاهتِ ژنتیکی . از این ساده انگاری ه گاووار . خنده ام می گیرد و بغض می کنم . بغض که می کنم نفس کشیدن از دهان ممکن نیست . بی اراده از دماغم نفس می کشم و خون را هورت می کشم توی حلقم . این کثافت را تجربه کرده یی ؟؟ این پوچیِ رنگین را و این مابع رقیقِ عزلت که از من پاشیده توی صورت کریه ت . توی چشم های وقیح ت . یک گله اسب وحشی توی من هست . به دویدن روی رگ هام و گوشت تنم عادت دارند . به نوشیدن خونم وقتی تشنه اند . به جویدن و نشخوار کردنِ مغزم وقتی راست می کنند . این اسب ها به نام شما هستند رفقا !! خالکوبی اسم شما روی کپل هایشان خورده . داغ شده اند با روحِ شما . درمن مانده گارید و زنده . تف ...

2011-06-02T14:55:00.000+10:00

2011-06-01T10:42:00.000+10:00

2011-05-26T23:41:00.001+10:00

دور و دورتر میشوی ازمن . نوک پستان هایت زخم شده و چرک میاید . یک رد طلایی ه باریک . قطره قطره . با درد . جفت پستان هایت باهم . شک ندارم این اتفاق برای هرکسی نمی افتد . برای تو . فقط برای تو می افتد که داری هر ثانیه دورتر می شوی از من . توی خودارضایی هات از حنجرۀ زنانه ات صدای مردی شنیده می شود که میانسال است . عاشق با دست کردن است و میل شدیدی به مُردن دارد . لثه هایت را زنی می لیسد که بزاقش بیماری زاست . نزدیک بین است . مسلول است و از بُن دندان هایش مدام خونابه شُره می کند . و آروغ اش بو نمی دهد ... مزه می دهد . مزۀ شکمبۀ ماهی . ماهیِ مُردۀ مانده . بیرون یخچال . این چند شبه از زانوهایم دست های مشت شده یی بیرون می زند که آلت بریدۀ شده , شق مانده ات را محکم گرفته اند . من سعی می کنم با فشار دوباره آنها را به زانوهایم برگردانم تا تو آلتت را دوباره بچسبانی بین تخم هات . سعی می کنم با حقارت ثابت کنم زنی هستم تمام قد . با قواره یی که هنوز خیلی به اتمام استهلاکش مانده . که هنوز توان ساک زدن دارد . که هنوز عضله های مهبل ش مکش دارند . و سوراخ ماتحت اش ماندگاری طولانی دارد . تو دور و دورتر می شوی یا نزدیک و نزدیک ترمیایی ؟ گاهی چسبیدن به طعمه باعث می شود بااو یکی بشوی . نبینی اش . تو کدامی ؟ منی که از من دور می شود یا تویی که بامن یکی شده ؟؟

2011-05-21T14:01:00.000+10:00

2011-05-21T00:05:00.002+10:00

به یاد گذشته ها ی دور و نزدیک . دیشب دور هم نشستیم . با مادرم . پدرم . خواهرم . و دست هایمان را تا آرنج در زخم های کبره بستۀ من فرو کردیم . بیرون کشیدیم . لیسیدیم . خندیدیم . جام های شیشه یی ه خون و چرک و عقده را به هم کوبیدیم و سرکشیدیم به سلامتیِ درد که در من زنده ست و قبراق . عین برّه یی چابک و سرزنده . و خیال ندارد تا ده ها سال جان به ساطور سلاخی بسپارد . ساطور سلاخی ه فراموشی ...نوش !

2011-05-11T11:26:00.001+10:00

معجون متعفنی از عشق و نفرت را توی تمام تنم پرکرده ام . بهم زده ام با خون و گوشت و احشاء ام . چرا که بدون نفرت مطلقن هیچ حسی برایم کردنی نیست %

2011-05-10T19:48:00.000+10:00

پوچی گدازنده ترین عواطف است ______ کامو

2011-05-02T00:33:00.002+10:00

ژوپیتر

بخواه

بخواه زنی پابه ماه را که با شرارتی مهجور

خیمه بسته بر بطن هایت

که مداومت کرده برایستاده شاشیدن بر ران هایش

و حالا عروس دریایی ست

با پولک هایی تراشیده شده
پوستی پاره پوره

باله هایی قیچی خورده از ته

و دوتا آلتِ الاغ روی سرش به جای رادار

که تا راست نباشند خودش را پیدا نمی کند

که صورتکی ست فرتوت
پرتره یی ست خائن

که روزی سه بار پریود می شود از مقعد دماغ

که تنی فاسد است

چاک چاک

غلیظ شده با عطرهایی رونده و لجوج

که می روند اما برنمی گردند

که له می شوند
عین ریق سر ریزمی شوند
ازحجمی گشاد شده که به شکلی طنزگونه مفقود است

که تسلسل صفت های شوم توی جمجمه اش ماسیده

عین کشک

یا لااقل باتلاقی حقیر

لجنِ شل

مغذی مناسب برای آش ,بادمجان

رُتیلِ مخملیِ آبیِ مفلوک تری را بخواه

که به اِزایِ دست هایش پارو دارد

که با خشم تایپ می کند دَه تایپ می کند دَه

و با خشم منتظراست تا نوشته شود نُه نوشته شود نُه

تا بر گدازه ها قدم بزند بخوابد

غلت بخورد ارگاسم شود با گداختن

بخواه بجو با دندان های آسیاب

اَنی را که بو زدایی شده طبق آناتومی

مالیده شده مثل کاهگل از تُو به دیواره ها

و یک جفت دارکوب عاشق دارد به جای چشم

که نوک می زنند به ذخیره مغزی ش باهر پلک

بخواه بخواه حشراتی تیمارشده را

که حلول می کنند به کالبدی صامت

جستجوکننده اند

و یابندۀ ژوپیتر

پرودگایِ آذرخش های کیری

قوانین تخماتیک

که کمربه پایین خواهرش را

به بالاتنۀ زنش چسبانده بود

واز این تناقض ارضا میشد

و زنانش خیلی موقر

ترکیب می شدند با سگ ها

فرم می گرفتند عین خمیر نان

ور میامدند پف می کردند

و پخته می شدند

در بصل النخاع زنی پرنده نما

در صدای منجّمی که حلقومش را فشار می دهند تا بگوید

سِی یو وانتِد تو بی فاک ! سِی یو وانتِد تو بی فاک

واو له له زنان خواسته بود اما صدا نداشت

صدای جنده یی که تورا رنج می دهد

از فاصلۀ نیم مایلی فقط می دهد و خیلی خوب است

که اصلن زن نیست که هیچ وقت زن نبوده است

الاهه یی بوده با پیاله یی در دست به علامت زایش

ایستاده بر سنگی خارا

در احاطۀ میدان های مغناطیسی

در حومۀ این شهر مادر فلان

و پستان های خالی اش را
بین لمبرهایی مجهول الهویه

فشار می دهد مته وار

مخروطی

مانند میوه کاج
مانند زگیل
مانند ازگیل

مانند جوش حتی

که خیلی شورانگیز

اسطوره می شود به تنهایی توی چهره ات

سوراخ می کند و خیس است

و بو می دهد بو , بوی کائوچو

بخواه جسمی دی سکس شده را ببلع با دهانی غنچه

جسمی که جارختی ست که درنگ کرده در وان

که شکنجه می شود با قطره های دسته جمعیِ قاطی

که انگشتانش را یکی یکی
در سوراخ های درپوش می شکنند

یک مشت پونزِ طلاییِ براّق را

فرو می کنند به شقیقه هاش باوسواس

طوری که از دایره یی فرضی بیرون نزند

و می خندند خیلی ریز می خندند

وآب وان ازاو

خالی نمی شود

2011-04-28T00:19:00.005+10:00

فقط باید خندید ... باید خندید به کسی که می گوید تو ازهمین حالا برای من مُرده یی . وقتی تو سالهاست برای خودت هم زنده نیستی . همین توهمات بی ارزش باعث شده امثال تو به من وصل شوند . ما بی ارزش ها به هم وصل بشویم و هی به شکل مفتضحانه یی قضیه کش پیدا کند طوری که انگار همه چیز خیلی واقعی ست . من هرگز دربارۀ آدم ها مشخصن آن قسمت از آدم ها که به من مربوط بوده اشتباه نکرده ام . آن قسمت که پنهان بوده همیشه از زن یا شوهر یاخانوادۀ طرف . آن قسمت که فقط بامن بوده . در محدودۀ محدودِ نت و دنیای مجازی بوده . آن وجهه که برای هیچ کس جزمن رو نشده . عیان نشده بوده . یک صورتِ ساخته شده برای من . برای بازی . برای باز کردن عقده ها و نداشته ها . برای پرکردن خلاء ها . در شروع هر رابطه یی از این دست که خیلی هم تعدادشان محدود بوده . کمتر از تعداد انگشتان یک دست حتی . در اولین روزها قضاوت یا حسی که داشته ام به مرور زمان درست از آب درآمده و عینی شده . در واقع ثابت شده . همین تجربه های گاه به گاه باعث شده ایمان پیدا کنم به این که حس م هرگز اشتباه نکرده و نخواهد کرد . شک نداشته و نخواهم داشت به برداشت اولیه ام برپایۀ احساسم . به موقتی بودنِ آدم ها مثل کنسروهای تاریخ مصرف دار ایمان دارم . واین که این تاریخ مصرف را هر آدمی خودش روی رابطه اش بامن ثبت می کند . درست . همیشه این من بودم که دیگران را با این خودم بودنِ خفیفی که اکثرن در من پنهان شده و گاهی بیرون میزند تارانده ام . درست. برای تحمل من باید صبر ایوب داشت و جگر زلیخا . درست . این یک واقعیت غیرقابل انکار است .خب این منم . تلخ , سنگ , خالی , پوچ , سرد , خسته , و خیلی تو ذوق زن , واقعی . من اهل طفره رفتن نیستم . وقتی توی صورتت می کوبم با حرف های مسخرۀ خودت ناراحت نشو . با بهانه های کاملن بی ارزش ت که نمیدانم اصلن خودت میشنوی شان یا نه ! با حرف ها و حرکت های ضدونقیض ت . به رفتارهای بدون توجیه ت . در این که من سگ م شکی نیست اما آیا کسی به یاد میاورد که من برای حتی یک بار درخواست دوستی کرده باشم ؟ من خودم را خیلی خوب میشناسم و به همین خاطر همیشه منزوی و تنها بوده ام . همیشه دور بوده ام از برقراری رابطه . سعی کرده ام وارد ش نشوم تا کسی رنج نبیند . آزار نبیند . اما وقتی کسی خودش باالتماس وارد شکنجه گاه می شود پس باید دهانش را ببندد و خفه خون مرگ بگیرد . حالا مهم نیست . راستش هیچ وقت مهم نبوده . آمد و رفت آدم ها . زندگی من مثل یه ایستگاه متروکه ست . آدم ها کم تردد می کنند و معمولن کسی نمیاند. خب نباید هم برای من مهم باشد. من وقتی برای تو از پذیرفتنِ واقعیت ها حرف می زنم (کُس) نمی گویم عزیزم . پای عمل که وسط بیاید این ادعاهای در حد حرفم اثبات میشوند عملن طوری که ترجیح میدهی ترک کنی .این که هرکس خودش را زور تپان می کند توی زندگی آدم دل و رودۀ زندگی خصوصی ات را که حالا عمومی شده بیرون می کشد . ساک می زند با دردهات و بعد تازه ادعا می کند که تو محل سگ به من نمیگذاری . مرا تحویل نمیگیری . مرا انداختی بیرون !! من نمیفهمم چرا وقتی یک رابطه در مرحلۀ شروع و شکل گیری ست تمام حرف ها حولِ محور شما منت گذاشتید من در همین حد هم از سرم زیاد است . افتخار دادید می چرخد و حرفی از بده بستان دوطرفه نیست . اما کم کم طرف می ریند توی کاسۀ سرت و با مظلوم نمایی در حد دشتِ کربلا تو برایش میمیری ! آدم ها گاهی وقت ها گه زیادی که می خورند ناچارن باید بالابیاورند یا دفع ش کنند که هردو به خروجی نیاز دارد . اگر نداشته باشی میترکی و بوی کثافتت دنیا را پرمی کند . آدم ها گاهی ظرفیت و گنجایش بودن را ندارند مخصوصن در رابطه یی غیرعادی که نیاز به برخوردهای غیرعادی و درعین حال نیاز به تجربه دارد . تجربۀ بودن . فقط الزامن بودن . بودنِ محض . حضور داشتن خالص در زندگی کسی و هیچ نخواستن . گه نزدن به خلوت آدم ها . چیزی نخواستن . تصمیم یک طرفه و از روی محبت خرکی نگرفتن . تمرین عاشقانه حرف زدن نکردن با دیگری . عین آدم های مریض دروغ نگفتن . این که با خودت رو راست باشی . این که اگر چیزی از درون توی دهنش می زند که این مساله نیاز به تجدید نظر دارد و تو داری به گا میروی زود بیرون بزند . خلوت کند . تمام کند . برود . و وقتی رفت برود . هی انگشت در سوراخی که قبلن خالی ش کردی نکن عزیزم . توی سوراخی که میدانی هیچی در خودش ندارد جز تاریکی . ترس . بازگشتِ صدا . گاهی مقاومت در برابر بعضی آدم ها آن ها تحریک می کند تا به داشتن یک رابطه اصرار کنند . سعی می کنند این سد را بشکنند و به هرترتیب در تو و زندگی ات نفوذ کنند . با غرور خودشان مسابقه می دهند . یک طور لذتی توی این جنگیدن برای به دست آوردن هست که هرگز نفهمیدم اما خب هست . به هر ترفندی متوصل می شوند تا تو اعتماد کنی . حرف بزنی . دوستی کنی . بعد کم کم شروع می کنند به تراشیدن دیواره ها . آنقدر گشادش می کنند که خودشان به وحشت می افتند . دنبال رهاشدن از تواند حالا و این شروع بازی ست تازه . تنهایی من جنسیتِ خارق العاده یی دارد . فرم پذیر شده . با رفتن آدم ها تنگ می شود با آمدنشان گشاد . به تعداد مشتری ها . من آدم ضعیفی هستم که تحمل آدم های احمق . عقده یی . ترسو و متظاهر را ندارم . شاید از سر حسادت باشد که تحمل آدم های مثل خودم را ندارم ! اما خب من این طوری هستم . یا نزدیک نشوید یا وقت رفتن ننه من غریبم بازی درنیاورید . جبهه نسازید و عین آدم برگردید به زندگی تان .

2011-04-23T01:09:00.011+10:00

کفتار

نیمی از کفتار در دهان تو بود در دهانت آشیانۀ عقاب های شکاری مملو از گل های شیپوری

و وروجک های پشمالو که با تملک لب هام به دیوهایی بدل می شوند گرسنه و چابک

نیمی از کفتار در دهان تو بود

و تورا لایه لایه پرده های مشبک از خیل عظیم آدم ها جدا می کرد

از جمعیتی درغلیان چوبین که قهقهه می زدند از فرط ضعف
غیب می شدند و بختک وار فرود میامدند بر مادیان ها در فصل جفت کُشی

من تورا برعهده گرفتم

با شکمی آب لمبو شده مکیده شده با دهانی غول آسا

و ریسمانی از کنف که دریچه های خونریز تنت را چون لب هایی چاق به هم دوخته بود

تو در معیت من به برده یی روشن بدل شده بودی شیری رنگ

با اندامی مجاب کننده و روغن پاش که اسفباری نگاهت را چرب کرده بود

به تخمی شکافته شده بینآبین دو ران بر تختی کینگ سایز

که مناطق حاره را به یاد میاورد

و رنجی را که گزنده و توده وار از قیف دماغت در تو خالی می شد

آیا این سازۀ انسان گونه ات نبود که مرا مبهوت کرده بود ؟

دست هات که چنگال هایی برنزی اند با نقش و نگاری بر دسته ؟

یا بدشگونی خنده هات پلیدی آغوشت که بی اختیار

چون میدانی مغناطیسی چاهکِ مقعدم را جذب کرده است ؟

من صدایی مستعمل م

صدایی نارس کرده شده ریتم خور
خوری که از خوردن تفاله شده تف شده اُف شده
که بارها شنیده شده چون صمغ بیرون کشیده شده از خلزونی با گوش پاک کن
اتراق کرده در جنجره یی سرطانی

وقتی تو ایستاده یی برای شاشیدن برمزارِی باستانی

براسمی مفلوک که تقلا کرده از سنگ کنده شود

که خواسته قلاده باشد برگردن سگی تازی عود باشد در دست بانویی هندو

ولع باشد استحاله شده در متانت یا پارچه یی زربفت بر تابوت

باید به موقع قابله را صدا می زدیم

هنوز مصرم که اصطبل جای خوبی برای همآغوشی ست

برای زایشی ظریف برای یوگا

پاره کردن بِکریّت یی چرکمُرد و خندیدن با اجنّه های صد صورت

یکی نجیب نود و نه تا دماسنج

عدد دار و محزون مادام در پایین ترین دما با مایعی شَبق رنگ

ما تمامی کفتار را خورده یم تا آخرین مو

کفتاری ژاکت پوش و بالغ با تپانچه یی در دست

شکمبه یی متورم ازجویدنِ گزنه و چشمانی لوچ که مارا بهم چسبیده بی سر دیده بود

در بطنِ یک گیاه گوشتخواربا لباس های بالماسکه

غوطه ور در خونریزی ه رحم ایی

و یک دست دندان طلا که کمربند وار به لبۀ گردن هایمان فرو رفته بود

و چشمک میزد به باطل السحری درنای

مطهر و چرکین

2011-04-20T16:51:00.000+10:00

2011-04-16T15:52:00.007+10:00

الوار

باید حل می شدم به تمامی

باید عجین می شدم به تمامی با همۀ هورمونهای مصنوعی

یاخته های آرشه گون

مفصل هایی تغییر یافته به آباژور با کلاهک هایی از کوهان

باید به حالت نسیان عبور می کردم از پوسته ها

از ببری که خطوط تنش را می برید

و تا کمرگاه در خون فرو رفته بود

باید به تعلیق درمیامدم در کاسه یی مُلَین

در فرایندهای شیمیایی

در شکنجه گاه های بدنی و آلت هایی تراشیده شده از عاج فیل

منقوش به ضرب المثل

باید برمی گشتم توی بازی

باید برمی گشتم به بازیِ شن کش ها و پدرها

فوت کردن در شیپورهایی شبیه پوزۀ زن

و خالی کردن تلخآب از دهان هایی جمع شده

در حلق لاشه ها

شروع به لیسیدن کرده ایی

شروع به لیسیدن تخت بعد از سقط

شروع به فرو بردن سرت

در مدخلی نمور و تاریک بدون هوا بی نام

مملو از قارچ هایی حسود و تهمت زن

چون ضیافت گه خوری در ظرف های کریستال

چون بی خبری از دست ها بعد از تپاندن شان در ماتحت

چون شربتی از کافور که تزریق می شود به پمپ آدم ها

چرا که من جسمم را به سوی تو میراندم

چرا که شُش هام دوتا پتیاره اند پیچیده در زرورق

تحریک شونده با هر دَم

ارگاسم شونده با هر باز

تورا می قاپند به درون می کشند

تو چون زردۀ تخم مرغ می ترکی

باز می شوی درسطلی از مرواریدهای لزج

بر گردن آویزی از چنکگ که فرو رفته عمودی در جناغ سینه

بر گوشواره هایی از سرگین

زهدانی پوکیده که نامت را زوزه می کشد وردوار

وخونت را قرقره می کند
و چون رُمنسی طلسم شده روح م را

به تسخیر چند گاو اَخته درمیاورد به ثانیه ایی

ما در آن نوامبر غمگین

عصاره هایمان را چون مرباهایی بهاری به اندام هم مالیدیم

چون مارهایی زنگی خو کردیم

به چمبر زدن روی میزهای غذاخوری

به تنفس بوی وحوش در روشنایی روز

صیقل دادن تابوت های خالی از مرده با تصورِ تن

با خریدن مرده هایی متورم دور از خاک

جاساز کردن مادرت در شیشۀ بتادین

به شکلی انسانی خندیدن

پی در پی ورود یک مشت کفن پوشِ حشری را به فال نیک گرفتن

گشودن بدن ها چون فواره یی در میدان

پاشیده گی بر خلاف جاذبۀ آدم ها

به سمتی مجروح که هیچ پرستاری را صدا نزده

تو به شکل کینه توزانه یی وفاداری

تو ماهی قرمز را خورده یی

ماهی قرمزی را که در استکان قهوه بود

و من تمام شب آن را در مهبل ام خیسانده بودم

تو ناباورانه لمس می کنی

به ما پیوستی در کازینو

با شمایلی موقر نگاهی رو به بالا

دست هایی چون دو کیسۀ خیس
خالی از بالای کتف

پیکری لعاب خورده با خونِ یخ زدۀ خر

لب هایی کاملن پخ شده توی صورت ات

بی اشتها مزه می کنی پاهایی را که قانقاریا تا زانو خورده

سیاه و چسبناک با حفره هایی تفتیده در قیر پنهان در قیر

با ذهنیتی اندود شده با کوکائین

پستان هایی که انگار دو دهان باد کرده بودند از فشار استفراغ

با شراب تورا شستم

شرابِ جامد

زخم هایت گشاد شدند برای ورود

دخول می کنند روی زانوها روی آرنج ها

از غفره هایی با دورنمایی برفی

یک عده نئشه با صورتک هایی مهیب بدون حقیرترین شکاف

و پلک هایی درگیر با قلاب های صید کوسه

و باقیِ بدن هایشان فشرده شده درهم

درهم فشرده گی به معنی ادغام

بهم خوردن درپاتیلی از میکروب

خرابه یی مملو از دانایان کل دیس اِی بِل های جزء

شبیه به شبکه ها یی کلفت و پوسته پوسته از میوه های کاج

مخلوط شدن در عضوهای داخلی

گلمیخ شدن به بدنه کشتی ها در محل خروج لنگر

با سرهایی مستعفی نصب شده بالای یک فنر

که از خاطره خالی ست و از ساقِ گیاهان پُر

اینها به تمامی سفارش من بود

تازیانه یی از پرهای طاووس آغشته به اسید و تراشه

پیچیده به بیضه هایی پاناروما

برای شکستن در گلو چون استخوان ماهی

مته هایی مرغوب به ضخامت دردی سترون

نفوذکننده در کاسه زانو

سخاوت مندانه پستان های زنی اندوه زا را با تمشک جوشان شستن

بریدن شان از رستن گاه

قلمه زدن به مردی شیرده و مغموم

بدل به شی یی شدن که ارواح روسپی

چون مگنت هورت ش می کشند

هضم می کنند

می رینندش بر تذکره قدیسین

مهمیزم من

آهکِ شفته

که پیچک وار خشک میشوم برحجم ارابه ایی چهار اسب

الواری که خیس خورده

قوس برداشته بر اندامی فقیر

که ایستایی اش را از دست داده است

بره خداوندم من

در انتظار ذبح به شیوۀ بدوی
صبحگاهِ عید

2011-04-16T00:19:00.009+10:00

امروز شعره تازه ام را تمام کردم . زیاد خوب نیست البته خودم راضی نیستم . تمام اسفند ماه و بیشتر فروردین ماه هیچ چیزی ننوشتم و حالا که دوباره شروع کردم اصلن رضایت ندارم . شاید دارم اصرار بیهوده می کنم . روی چیزی که نباید . دارم لجبازی می کنم و می خواهم تلافی همۀ کارهای نیمه کاره ام را سر شعر دربیاورم . شاید باید کوتاه بیایم و رهایش کنم مثل باقی کارهای عبث که رها شدند . دیروز شعر را در نهایت استیصال برای شاهرخ ایمیل کردم . امروز خوانده بود و می گفت خوب است . خیلی خوب است . حسابی تعریف کرد اما هنوز فکر می کنم جای کار دارد . خیلی عصبانی و دلتنگ بودم دیروز . از اینکه هیچ کسی دور و برم نیست تا دستم را بگیرد . این که اینقدر بی عاطفه بودم با خودم . همه را طوری تاراندم که حالا هیچ کس نمانده تا راه را از چاه به من نشان بدهد این دشمنی کردن من با خودم دارد به قیمت همه چیزم تمام می شود . آنقدر در این محاقِ تنهایی و طرد شده گی خود خواسته مانده ام که احدالناثی مرا نمی شناسد . کارهایم را نمیخواند و گفتگویی صورت نمی گیرد تا اشتباهاتم را درست کنم و این خیلی برایم سخت و بی نهایت تلخ است . هر بار تصمیم گرفته ام دوباره پای آدم ها را به زندگی ام باز کنم شروع اتفاقات آزاردهنده ی بوده که مرا در خودم مچاله تر کرده . از فکرهایی که توی سرم دارم دورم کرده . کاری کرده از نوشتن جدا بیفتم . سرگرم چرندیاتی بشوم که توی هر رابطۀ یی هست . و این برایم نفرت بار و زجرآور است . جامعۀ ادبی متاسفانه از کثیف ترین جامعه هاست . یا باید چادرت را دور کمرت ببندی و مثل لکاته ها میدان داری کنی تا کاری به کارت نداشته باشند . یا باید تن به کراهتِ محافل شان بدهی و با آن ها یکی بشوی یا باید از همان اول ببری بیندازی ش جلوی سگ . نه بروی نه بیایی . نه کسی را بشناسی نه کسی تورا بشناسد . که من در تمام سال هایی که در ایران بودم آخرین راه را انتخاب کردم و حالا که اینجاهستم ناچارن همان راه را می روم . باید توی تنهایی و بدبختی خودت بنویسی و خودت هم بخوانی . نه قیافه ات را بیاد بیاورند نه اسمت را . تا بعد از مرگت . آن هم اگر خوش شانس باشی . وگرنه تف هم به قبرت نمی اندازند . از باب مقایسه برنمی آیم اما قابل درک است حال آدم هایی مثل هدایت . که توی بیچاره گی و بی خواننده گی و عدم درک از سوی جامعه و خانواده و هر کس و ناکس به چیزی دل بسته بود که هیچ ارزشی نداشت . مخاطبی نداشت . برگشتی نداشت . سرخورده گی های مکرر در طول سال های متمادی و نداشتن هیچ گونه امید به آینده و آدم ها . چاره یی ندارد جز مرگ . مرگی خودخواسته . وقتی مبدل بشوی به مرده یی متحرک که نه حرفت را می فهمند نه حضورت را حس می کنند . باز کردن فلکه گاز و بستن درها و پنجره ها کار سختی نیست . ابدن . حالا صادق هدایت شده صادق هدایت ! اگر زنده بود بی شک به همه مان بیلاخی حواله می کرد که تا ابد فراموشمان نشود . حالا نوشته هایش جهانی اند . نقد می شوند . صدباره خوانده می شوند و راجع به زندگی اش طوری حرف زده می شود که انگار از روز به دنیا آمدن آگاه بوده به این مرگ خودخواسته ! چقدر شبیه هم اند نویسندگانی که مرگ زودرس را به زندگی طولانی و خالی از درک ترجیح داده اند . هیچ چیز مثل سرخورده گی , سرخورده گی , سرخوردگی نمی تواند یک نویسنده یک شاعر را به دره مرگ سوق بدهد . برای نمایشگاه تقریبن یک سال باید صبر کنم . وقت گرفتم از حالا . باید عکس هایم ر ا توی فایل نشانشان می دادم و فرم خصوص پر می کردم که کردم . اینجا یکی از بهترین اسپیس ها برای نمایشگاه در سیدنی ست . فضای خیلی خوبی دارد و همیشه شلوغ است . برای من که کسی را اینجا ندارم شانس خوبی ست . یک عالمه کلاس های هنری مختلف در کنار نمایشگاه دارند و چسبیده به دانشگاه . متاسفانه هرکس فقط یک بار می تواند اینجا کار بگذارد چون متقاضی زیاد دارند . افسوس می خورم که چرا زودتر اقدام نکردم . باور کردنی نیست جایی به این خوبی به فاصله یک ربع پیاده روی از خانه مان بوده و من هی پشت گوش انداختم و مراجعه نکردم تا حالا . حماقت من پایانی ندارد . افسوس خوردن شده شغل دائمی ام . برای همه چیز . حالا به هرحال وقت گرفتم . عکس ها که آماده ست . عکس های کتاب هم دارد از دویست و پنجاه رد می شود . باید به چند تا انتشاراتی ایمیل بزنم و نمونه کار بفرستم تا شاید قبول کنند برای چاپ . اینها همه شده دغدغه های این روزهای من و آمدن پدر و مادرم هم روی همه اینها . مهدی دارد فرم ها را پُر می کند تا ایمیل کنم برای میشا برود پرینت بگیرد . بدبختی اینجاست که جدیدن خیلی زود یعنی یک روزه ! ویزا صادر می کنند ! بخت ما اگر بخت بود دسته خر برای خودش درخت بود ! به ما که رسید ویزا یه روزه شد . خلاص اینه که مهمان در راه است و مرا نای خاراندنِ خودم نیست . خواب طولانی تا لنگ ظهر تعطیل . حرف نزدن تعطیل . یه وعده غذا پختن تعطیل . و خیلی چیزهای دیگر هم تعطیل تا اطلاع ثانوی . یک هفته ایی می شود که جواب ویزایمان را داده اند . سه هزارتا جرینگی باید بریزیم توی حلقوم گشاد اداره مهاجرت دوباره . هر بار قرار است بار آخر باشد . اما نیست . به همین خاطر همیشه از پس انداز کردن متنفرم . همیشه خدا باید خرج اباطیل کنیم این به اصطلاح پس اندازمان را . مهدی دوباره صورتش پر از جوش شده . از بس این آدم مضطرب و دستپاچه ست . عین مرغ سرکنده بال بال می زند به خاطر هر چیز مزخرفی . تشویش بی خودش را به من هم منتقل می کند و هی باید دعوا کنیم . گور بابای این ماندن . اینجا ماندنِ تخمی که دارد مارا به گا می دهد . آخر هم فکر کنم بزنم به سیم آخر جمع کنم برگردم . باید شاشید به این زندگی که می خواهی سرجمع پنجاه شصت سال عمر کنی عین سگ پاسوخته آوارۀ دنیایی درنهایت هم نمیدانی کجا قرار است ریق رحمت را سربکشی . لعنت . حالا تازه از همین جایی که الان هستیم از نظر زمانی باید یک سال آنهم اگر خیلی شانس طلایی داشته باشیم که حتمن داریم ! دوباره روزشماری کنیم تا اعلام کنند ما لیاقت و پتانسیل ماندن در استرالیا را داریم یا نه ! ای ریدم به این بودن که خوک فارغ از اینهاست و چه سرخوش است . دارم با این حس عدم تعلق که بیشتر از چهار سال رهایم نکرده کژدار و مریض راه میایم . تحمل می کنم همانطور که خودم را . اما فکر می کنم تا کی ؟ به خاطر چی ؟ به خاطر فردای بچه یی که اصلن فکر نمی کنم هرگز به دنیا بیاید ؟ کدام فردا اصلن ؟ کدام دنیا ؟ کدام خاطر ؟ چه مفلوک م من که دوباره باید خودم را قربانی کنم . خنده دار است . به شکل رقت باری خنده دار است . توی این بیست و چهار سال آنقدر ذهن و روح مارا به لجن کشیده اند که ممکن نیست توی هیچ کشور دیگری بتوانیم آدم های متفاوتی باشیم با آنچه در ایران بودیم . واقعن چه سودی دارد برای من ؟ اینجا بودن ؟ بر فرض که درس هم خواندم . مدرک روی مدرک .کاغذ پاره روی کاغذپاره . زخم هایی را که هرگز خوب نمی شوند و هی با هرتلنگری ناسورتر می شوند و چرکی تر باید کجای این فرنگ نشینی پنهان کنم ؟ فریاد کنم ؟ بیهوده گی بد جور توی ذوق می زند . وقتی درک کردی . فهمیدی . تا مغز استخوانت این پوچی نفوذ کرد دیگر هیچ چاره یی نداری جز پذیرش این سرنوشتِ شوم . جز مرگ ... مرگ خودخواسته ...

2011-04-13T16:04:00.008+10:00

کسی به کسی نیست . بی کسی بیداد می کند . این تازه نقطۀ شروع شادی کردن من است . زمانی برای گریستن و در آغوش کشیده شدن با اجساد . این که بین خواستن و نخواستن گیر کرده ام و ذهن ام آواره است بین گفتن یا نگفتن . باز شدن یا برای همیشه بسته شدن . این که دوست ندارم برای همیشه حرف هایی را بنویسم که هر بار سنگین تر می شنود از قبل روی قفسه سینه ام . و هیچوقت . به جرات میتوانم بگویم هرگز کسی دست یاری اش را بی منت به سویم دراز نکرد . هر آغوشی که باز شد می خواست مرا ببلعد . می خواست مرا مثل گاو شیرده یی برای همیشه بدوشد . شیره جانم را بمکد و رهایم کند با هزار عذر و بهانۀ تخمی . با عبارت های مشمئزکننده و مهربانی هایی که پایان یه رابطه را به گه وصل می کنند . این که یک مشت آدم کله کیری جمع بشوند توی فیس بوک و دم از روان رنجوری و افسردگی های مدت دار و هزار کس و شعر دیگر بزنند و همه این ها را طوری فیلسوفانه ربط بدهند به مدرنیته و بخواهند ماهی های طلایی بگیرند از کاسۀ توالت فرنگی خیلی حال به هم زن و در عین حال نفرت انگیز است . این که دردی را تجربه نکرده باشی و بخواهی فریادش بزنی چون مُد شده و کسی که افسردگی ندارد نمیتواند در چرخۀ ادبیات و وشعر دور بزند . کسی که درد نکشیده پس بلد نیست مسکن را توی دهانش بگذارد و رویش آب بخورد ! و یا مزخرف تر از آن طوری از تجربیات دیگران که رگ و خون به خاطرش داده اند حرف بزنی و رنج کشیدن دیگری را که روح بابت اش پاره پاره شده سوای جسم استاتوس کنی . انگار خودت سالهاست درگیر قضیه بوده یی آنهم فقط به خاطر اعلان این عبارت که ماهم بعله ! ای کاش بلد بودی خودت را طوری زندگی کنی که بوی گندت لااقل برای خودت باشد . ای کاش حالیت میشد زندگی سگی ه روزمرۀ دیگران رو که دارند با شکنجه و زجر طی می کنند . فقط طی می کنند اینطور به کثافت بی شعوری خودت آلوده نکنی . یک مشت عوضی ه کس مغز که از هر گهی که می خورید فقط دور دهن پاک کردن آخرش رو خوب بلدید .از ادا در آوردن آن قدری سرتان می شود که یک مشت بچۀ مهدکودکی رو دور خودتان جمع کنید و چشم هایشان را با دروغ های دوزاری تان گرد کنید . زهی خیال باطل . به خدا که روزی هزار بار به خودم مرحبا می گویم که هرگز قدم به محافل متعفن شما نگذاشتم . هیچ کدامتان مرا به صورت و صدا نمیشناسید . اسمی از من بین تان نیست . رویای طرد شدنم از جانب شما با آمدن م به اینجا طوری محقق شده که هیچ آرزوی دیگری ندارم جز مرگ که منتظرم . همه تان یک مشت دزد واژه یید . بازی کننده با کلمات به نیت تحریک آلت. تهی از معنا . خالی از حسی که برخواسته از تجربه یی شخصی باشد . فقط یاد گرفته اید برای ارضای نیاز های گه آلودِ پایین تنه یی کلمه ها را به سیخ بکشید و یک عده سیاهی لشگرِ حشریِ بدتر از خودتان را جمع کنید دورتان تا کف و سوت بزنند و شما بز برقصانید و خر داغ کنید . شادم که چشمم توی چشم هیچ کدامتان نیست . مجبور به تحمل حجم های سنگین و ارواح کپک زده تان نیستم . مجبور نیستم لبخند بزنم به صورت های کریه تان و سکوت کنم وقتی دارید جسمن و روحن مرا می چرید . به اسم شعر به اسم ادبیات دست هایتان را تا آرنج در ماتحت مخاطب تان فرو کنید و در نهایت عذر بخواهید و بعد رفتن طرف بنشینید به لیسیدن دست ها . من خوب جماعت شمارامی شناسم . تک تکِ شیاطین دورنتان را درخودم پرورانده ام برای مواجهه باشما . این دوری سرزمینی آنقدربه من کمک کرده در رسیدن به این نفرت که در باور نمیگنجد. به نفرتی توام با آرامشی دوست داشتنی که تمامن از این دوری در من بار گرفته است . این که کم کم دارم بی نهایت غریبه می شوم با شما . که دکانِ شعر فروشی تان دارد تمام راستۀ بدن هایتان را می گیرد . به نام می زند . به نام نامی ه دروغ . دو دره بازی . نفاق . دو رویی . پستی . و بازی با کلمه ها . جق زدن با واژه ها .ساک زدن شان و بعد رها کردن شان بیرون مغزهای لزج تان از شدت شهوت . به نام شعر . در برابر چشم های دیگران . من هرگز از این تنهایی در رنج نبودم . از تنها چیزی که هیچوقت در رنج نبودم تنهای بوده . این که دور از شما . تمامی شما با صفت های نچسب تان در سلول خود ساخته ام روز را به شب بچسبانم از معدود خوش شانسی های زندگی ام بوده . دوست دارم همیشه همینطور بمانم . من همیشه به موقع قلم پاهایتان را خرد کرده ام وقتی خواستید با ظرافت بخزید توی من . از همکلام شدن باشما بیزارم . از اینکه هیزی ه بی حد و حصرتان را تحمل کنم و مجبور باشم خودم را تشریح کنم روی میزهای قصابی تان به اسم نقد . وادارم کنید با پسوند خانم شاعر خودم را لخت کنم تا با سوراخ هایم به ترتیب عکس یادگاری بیاندازید و تمجیدم کنید و اصرار که خودت باش . موفق می شوی ! موفق ؟؟ وات د فاک ! در چه باب ؟ رسیدن به نقطه یی که خودم را با پوست های مردانه تان بپوشانم و بعد در نکوهش زنانگی داد سخن بدهم ؟ در جمع های تان با لنگ های باز پسامدرنیته را بازی کنم تا تاییدم کنید ؟ گروپ سکس راه بیندازم تا ثابت کنم همانی هستم که شما فکر می کنید هستم ؟ چه بدبختی بالاتر از این که در عذابی دائمی به سر ببری و تازه مجبور باشی خودت را توضیح بدهی . وادار بشوی به اثبات اصل بودن این دردها ی خورنده . این خود بودن . که دارد بودن نصف نیمه ات را به گا می دهد خشک خشک . دلم می خواهد همینقدر که دورم از شما . درست همین قدر دور تر بشوم باز . دارم به هدایت فکر می کنم . به این که اشتباه کرده بود . اینکه در زندگی آدم زخم هایی هست .... باید می گفت در زخم های ما یک زندگی تخمی هست که روح آدم را می تراشد . میشاشد توش . آنقدر این ماسک های الکی که به چهره دارید مضحک و غیرواقعی ست که گریه ام گرفته . متعجب م از آدم هایی که باورتان دارند . ستایش تان می کنند و می خواهند باشید سگ هم نرید در کاسۀ کله هایتان . سگ هم نرید . کثیف تر از این حرف هایید .

2011-04-13T00:19:00.000+10:00

2011-04-04T21:51:00.000+10:00

دارم به روزهایی فکر می کنم که از این کابوس های هر روزه و فرسوده کننده رها شدم . دارم مثل آدم های دور و برم از لذت های کوچیک و بزرگ شاد می شم و خودم رو بی نصیب نمیگذارم از زندگی . اینقدر بیهوده خودم رو توی گرفتاری های ذهنی م که دارن روز به روز بزرگتر میشن غرق نمی کنم وبرای اولین بار بعد از سالهای خیلی طولانی خودم رو تمام قد توی آینه قدی اتاق خواب تماشا می کنم . ولی هربار دوباره این رویای هرزه میره به همون جایی که بقیه رفتن . سیفون رو می کشم و از توالت میام بیرون . من زندگی رو بارها و بارها هزاران بار هر صبح از خودم تخلیه کردم و بعد به جای سلام نفرین فرستادم به خورشید به آفتاب تکه های پراکنده ای از وجودم همیشه با اکراه متهم ام کردن به بی لیاقتی که تو شرافت این زندگی رو نداری . همیشه این تکه هارو توی خودم به هم چسبوندم و ازشون صدایی ساختم برای نکوهش خودم . برای این که همیشه ندایی باشه برای سرزنش م . جسمن تبدیل شدم به آدم های دیس ای بل . آدم هایی که تا سرکوچه نمیتونن برن . براشون سخته مراوده با آدم ها . حرف زدن حتی در حد یک جمله که چی می خوام . وقتایی که دارم بیرون از خودم ادامه می دم با مهدی خوبم . دوستش دارم . می خوام باشه کنارم . دور نشه ازم اما روزایی که خودم میشم . دوست دارم در عرض چند ثانیه از اون و از همه به شکل وحشتناکی کنده شم . دور شم . و این حالِ متغیر داره نابودم می کنه . اونقدر بی انرژی و خسته م که دلم نمی خواد حتی از رختخواب تا دستشویی برم . اونقدر توی تخت می مونم که صبح میشه غروب . بلند می شم چراغارو روشن می کنم و می افتم رو سوفا . زده بود به سرم که برگردم ایران . بدون مهدی یه چند صباحی رو تنها باشم . شاید فرقی کنه حالم . اما باز پشیمون شدم . به گیر و گرفتاری های اون ور که فکر می کنم ترجیح می دم تو همین کثافت حداقل یه دست بمونم و جم نخورم . هیچی گوش نمیدم این روزا . تی وی نمیبینم . فیلم که هیچ . کتابم اصلن . چشمام دودو میزنه رو صفحه . اونقدر از خودم عصبانی ام که دلم می خواد کار خودمو بسازم . یک ماه بیشتره نتونستم بنویسم چیزی . عین دیوونه های زنجیری می شم . عین لالی که نمیتونه قبول کنه لالِ هی می خواد با داد و فریاد حرف بزنه . حنجره شو خون میاره اما بی فایده ست . تا دوباره نتونم بنویسم حالم همینطور تخمی میمونه . خودم رو میشناسم . عین مرغ سر کنده ام که رهاش کردن و رفتن . نه می میرم نه زنده میشم . ای کاش میشد لااقل بازی با کلمه هارو خالی کرد رو کاغذ . اینقدر در به در نمی شدم برای نوشتن یکی دوصفحه ناقابل که بره پیش چرندیات قبلی . دفن بشه زیر کثاقت کاری های دیگه م . بی ارزش . مزخرف . دو روز و دو شبه میگرن امانم رو بریده . روزها با قرص سرپام و شب ها به زور قرص می خوابم . اونقدر خسته ام که فکر می کنم فقط مرگ این خستگی رو از چشمام . از سرم در می کنه . شروع که میشه تپش قلبم رو بالا میبره . نمیتونم دراز بکشم . دیشب تا نزدیکای صبح عین احمق ها نشسته بودم روی تخت . با شالی که محکم بسته بودم روی چشم هام تا حتی کمترین نور به چشن هام نفوذ نکنه . مسخره ست که آدم از صدای تپش قلب خودش عاصی بشه . اونقدر بلند شنیده بشه که آزار دهنده بشه . غیرقابل تحمل و نفرت انگیز . سال دیگه عید ایران ام . تقریبن قطعی شد البته باید زنده بود بی شک . باید سرپا بود و مثل الان خواست . برای رفتن شوق داشت . عین الان که دلم می خواد فقط کنده شم . گورمو گم کنم . بی هیچ بهونه یی . اما این بهونه های تخمی که وصل ن به زندگی رها نمی کنن آدمو . چه برسه به من که سگِ در به دری ام با بدنی تمامن زخم . خودم رو پوش نمی کنم برای نوشتن . هیچوقت نکردم اما این چند وقت بدجور به خودم گیر داده بودم که چرا نمیاد . باید صبر کرد . صبر کرد تا مار از لونه ش بیاد بیرون . گاهی باید مثل یه شکارچی زیرک عمل کرد . توی سکوت اونقدر انتظار کشید تا بیافته تو تله . حالا نشستم توی تنهایی با سردردی که با همت قرص ها خفیف شده داغ روزایی رو به دل خودم میزارم که میشد کاری کرد . می شد امروز رو طوری ساخت که لااقل عین مته تو مغزم فرو نره . هی تو نره . بیرون نیاد تا سوراخ بزرگتری درست کنه برای خروج خون . برای خروج صداهایی که سالهاست گیر کردن توی سرم . نگاهایی که گیر کردن توی چشمهام . از حرف هایی که توی گلوم موندن چیزی نمیگمم که این نوشتن بزرگترین رهایی بوده برای من تا امروز . برای من که شاید بیمارترین ذهنیت ها رو با خودم حمل می کنم . مشمئزکننده ترین رفتارهارو توی خودم حبس کردم . شیاطین کوتولۀ زیادی که ریز می خندن و همه جا با منن . دوری می کنم تا دیده نشن . تا از بوی تعفن دهنم . از خشکی پوستم به خواب هام . به چیزایی که توی سرم انبار کردم پی نبری . گفتی برای خلاص شدن باید شروع کنی به بخشیدن . گذشتن از آدمایی که جبرن در گذشته گه زدن به زندگی ت . فقط نگاهت کردم . همین . برای تو که ده سال از عمرت رو فقط کتابای روانشناسی خوندی گفتن این حرف راحته . ای کاش ولی یک ثانیه حس می کردم که منو می فهمی ....

2011-03-31T22:35:00.000+11:00

2011-03-30T16:14:00.003+11:00

امروز اونقدر حالم قمر در عقربه که وادار شدم بیام اینجا و دوباره بنویسم . دیروز هجده ساعت توی ماشین بودم . از تمام تنم تنها درد احساس می کنم . مهدی تمام وسایل توی ماشین رو خالی کرده وسط خونه . به تخمم نیس. همه وجودم درد میکنه . تو دوست داری تمام عمرت رو به بلغور کردنِ چیزایی بگذرونی که دیگران یاد گرفتن . دلت می خواد تمام وقتت رو به نقل قول کردن از این و اون تلف کنی . اما هیچ وقت حتی یه جمله ازت نشنیدم که مال خودت باشه . یه جمله که تجربه ش کرده باشی . یادش گرفته باشی و خیلی بکر و دست مالی نشده مال تو باشه . شعر هم نباشه . قصه نباشه . تجربه یی باشه از این همه دنبال درس و کتاب بودنت . گاهی فکر می کنم با خری طرف م که بار کتاب میبره به مقصد کوره . از ادعاهای مزخرف روشنفکری ت حالم بهم می خوره در حالی که متحجرترین آدم ها باید دربرابرت تعظیم کنن . نه تنها از تو . از هرآدمی که ادعای روشنفکری می کنه متنفرم . یه مشت کس مغزِ دوزاری که از هر مفهمومی تنها نوشتنِ اسمش رو بلدن ولاغیر . ازآدمایی که تمام عمرشون شترایی ان که دنبال ساربون ردیف ن . انگار یه جورایی راحت تر باشن وقتی یکی همش بهشون یاد بده چی کار کن . چی بگو . چی درسته . هرگز تا دم مرگ بی ارزش شون یک قدم به اختیار برنمی دارن و جالبه که ادعای خاص بودنشون هم میشه . دهنمو آدمای مثل تو گاییدین . دلم می خواد همه تونو تیربارون کنم . لاشه هاتونو آتیش بزنم و دورتون برقصم . از جنازه هاتون عکس بندازم و بزرگ چاپ کنم بزنم به در و دیوارخونه م . هرچی بیشتر ازتون دور میشم بیشتر تو ذهنم نفوذ می کنین . دارم به این نتیجه می رسم که مردن هم دردی رو دوا نمیکنه . توی گور هم دست از سرم برنمیدارین . موجودات حقیری که تمامن محتاجِ تایید دیگرانید . امکان خود بودن دارید اما انتخاب کردید اونی باشید که دیگران تایید می کنن . دیگران میخوان . دیگرانی که تخمی ترین ذهنیت ها رو به دنیا دارن . به خودشون حتی . اونوقت تو حتی حاضری خودت رو بفروشی . از کون همه بخوری تا اونی بشی که اونا میخوان . میدونی چرا ؟ چون در حقیقت خودت اصلن چیزی نیستی . یه آفتابه خالی هستی که یه مدت توش شاش پره یه مدت آبِ کُر . یه مدت توش خاک میزیرن یه مدت چای توش دم می کنن . به تخمم نیس که دارین چه ریختی زندگی می کنین اما ادعاهاتون ماتحتِ هر کس و ناکسی رو مشتعل میکنه . دلم می خواد هرچی دارم بدم اسم و خاطره شماهارو از مغزم شستشو بدم . حاضرم مخمو با گوله بپوکونم تا همه تون برین به درک . عین زالو میچسبین به آدم . خون آدمو که تا آخرین قطره میمکین و آدمو عین مشما جم می کنین میرین پی کارتون . به کثیف ترین روش ها متوسل میشین واسه نزدیک شدن به آدم . موندم من چه جذابیتی دارم براتون . منی که خودم دارم عین خوک تو لجن دست و پا می زنم چی دارم برای شما که از زجردادنم لذت می برین . بدون شماها خیلی بهترم . یه دست شدن رو واقعن حس می کنم . از دروغ و نکبت شماها که دور میشم می تونم بهتر به خودم دقیق بشم . به این که تا کجا رفتم و تا کجا مونده که فرو برم . من نیازی به شنیدن کس و شعرا و خیال پردازی های از سرِ حقارت شما ندارم . تنها باعث میشین مثه الان مجبور بشم دهن به گفتن و نوشتن مزخرفاتی باز کنم که متنفرم ازشون. تنها نقطه ضعف زن بودن داشتن چندتا سوراخ اضافی ه و ترس از تنهایی که من دومی شو خیلی ساله کندم انداختم دور و اولی رو اصلن حس نمی کنم . پس بهتره ازمن بکشین بیرون . الانم دیگه دستتون رو شده و بدونین که خوب میدونم کجای خودارضایی هاتون واسه ارضای خودتون بوده کجاش واسه پرکردنِ عریضه . و هیچی بیشتر از نبودنتون آرومم نمیکنه . گوربابای همه تون . اندازه سرسوزن پتانسیل نفوذ در آدم رو ندارین و تمام هیکل تون تنها توقع ه . فقط می خواین باشین . باری باشین رو بارای آدم . دوس دارم همه تون رو از بیخ و بن فراموش کنم . دلم می خواد جاتونو تو سرم با گه پرکنم که شرف داره بهتون . فقط ادعا فقط ادعا . جنس شماها از چی ه که آب نمیشین تو داغیِ دوروغاتون ؟ تو کله هاتون چی پرکردن کردن که کنده نمیشه از سنگینی ه این همه دو رویی و نفاق ؟ هزار روز سفرم نمیتونه خلاص م کنه از غمی که رو سینه ام هوار کردین . تنها نجات دهنده من در تمام عمرم از شرشماها تنها و تنها عدم باورم نسبت به آدما بوده . شنیدنشون . قبول کردنشون اما باور نکردنشون . سکوت کردن و لبخند زدن به صورتاشون و باور نکردنشون . هی دور شدن و دور شدن . فقط همین تونسته منو در برابر کثافتایی مثل شما سرپا نگه داره . خیالتون راحت باشه . اونقدر نفرت در من ذخیره هست که میتنم همه تون رو تمام عمر تغذیه کنم . می تونم دوباره باهاتون باشم . بهتون لبخند بزنم . و هی این دوست داشتنِ بو گندو رو اضافه کنم به انبار نفرتم . صدهزاربار به هرکدومتون گفتم که من گرفتار مشکلات ریز و درشت خودم هستم . واقعن جایی واسه این تو وجودم نیست که یکی م بیاد بخواد به دیوار من بشاشه . گفتم بارها و بارها که ازمن بکشین بیرون . اونوقت با چرندیاتِ روغن کاری شودتون اونقدر مغلطه می کنین که شرمنده شم و بخوام که باشین . بعد چی ؟ شماها فقط نیاز داریم به یه نفر تا شماهارو نشناسه و بتونین بی دغدغه چاخان پاخان هاتون رو که عقده شده واستون خالی کنین روش . وکی بهتر ازمن ؟ کی بهتر از یه آدم مریض ؟ یه طعمه که توانایی فرار نداره ؟ وقتی دنیا جنگلی باشه پراز حیوونای درنده میشه همین . چه توقعی میشه داشت ؟؟ هان ؟؟ دارم صبح و شب خدا خدا می کنم که مامانین ها کارشون ردیف نشه که بیان . نمیخوام واسه زجر کشیدنم تماشاچیی داشته باشم . نمیخوام کسی از اوضع و احوالم خبردار بشه . تحمل حضور هیچ کس رو دور و برم ندارم . فرقی م نداره کی باشه . هرکسی . اونقدر با همه شون غریبه شدم که باورم نمیشه اونا بزرگم کردن . هرچند گاهی اونقدر از این زندگی فعلی م خسته میشم که دلم می خواد این بازی طندگی متاهلی تموم شه و برگردم خونمون . به جایی که مطلقن هیچی واسه ادامه دادن وجود نداشت .... هیچی . حوصله دوباره خوندن این چس ناله رو ندارم . به درک که پراز غلط باشه .

2011-03-25T15:55:00.000+11:00

خسته م , خسته و لال . مصرم به این خسته گی ... به این لالی

2011-03-21T11:26:00.000+11:00

2011-03-20T23:39:00.000+11:00

اومدم بگم من هم به اندازۀ تو توی این ... که یهو پقی زدم زیر خنده ! واقعن من به اندازۀ تو توی چی ؟؟ توی چی حق دارم ؟؟!!

2011-03-20T12:31:00.000+11:00

عکس "خوب" فی الواقع عکسی بی خاصیت است . باید رسمن شاشید به واژه های دهن پُرکن و اغواکنندۀ وضوحِ بالا , نقاطِ تمرکز , کادربندیِ مناسب , ادیتِ حرفه یی , چیدمانِ عالی , نتالیتۀ رنگی ... عکسی که حاملِ این مفاهیمِ نامفهوم و باسمه یی ست بارِ پِهن به مقصد طویله یی می برد که تاپاله فراوان است . عکس "باید" دیدِ بیننده را حجامت کند . به قرنیۀ کسی که نگاه می کند زالو بیاندازد . باید تصفیۀ کنندۀ خون باشد . خونِ مغز . واِلا پوشَکِ بچه بپیچ لاش.

2011-03-18T20:32:00.000+11:00

ملقب ساختنِ ترشحاتِ ذهنیِ آدمی به نام بی محتوا و سخیفِ " هنر" از بی مبالاتیِ بشری حکایت دارد که در منجلابِ متعفنِ زیبایی شناسی گرفتار است . از شناختِ تواناییِ زخم زدن به خود محروم است و قرن هاست مذبوحانه باور دارد که هر واکنشِ ظاهرن خلاقه یی , تولدِ یک زیباییِ شسته رفته و قدمی به سوی نوشکفتنی بطنی ست . واژۀ " هنر" فی نفسه , سطحی , خفت بار و تهی از آن فشارهای ذهنی ه ویران کننده یی ست که فرد در هر سقط متحمل می شود . این کلمۀ من درآوردی , کثیفیِ بی حد و حصر و در عین حال متبرکِ مرگزایی را به زیر می کشد و ذاتن کشندۀ دردها و بازدارندۀ ضربه های نکبت بار اما متعالی ست . " اثرهنری" به شادمانی های کوچکِ انسان های حقیری القاء می شود که هرگز به سوراخی عمیق تر از ماتحت نخزیده اند...

2011-03-17T21:01:00.000+11:00

2011-03-16T23:54:00.001+11:00

به استقبال درد نرفتن دور از واقعیت وجودی منه ازش نه تنها گریزی نیست بلکه اشتیاق غریبی هم در مواجهه با اون در من هست که وصفش نمیتونم بکنم . شاید این دوری کردن ها یه جورایی به نفع منه . به نفع تمام کسانی ه که با من در ارتباط بودند و حالا نیستند . بی شک این امر زود یا دیر اتفاق میافتاد . این که در به روی همه ببندم و مطلقن در خودم خونه نشین بشم . اتفاقاتی که این روزها در من و بیرون ازمن در پیرامونم در حال رخ دادنه طوری من رو به فضاهایی غریب پیوند می زنه که هرگز انتظارش رو نداشتم . دست به نوشتن شعر نمیبرم . می ترسم . این روزها از نوشتن می ترسم . از کلمه هایی که دوست دارن در ذهنم جاری بشن و روی کاغذ بیان فرار می کنم . خودم رو سریعن به کاری مشغول می کنم که تمرکزم گرفته بشه . سعی می کنم عبارت ها رو که سریع در کنار هم توی ذهنم ردیف می شن فراموش کنم . در برابر وسوسۀ یادداشت کردنشون اونقدر مقاومت می کنم تا از یادم برن باید سالها می گذشت . آدم های زیادی میومدن و می رفتن تا من به این حقیقت توی زندگی م می رسیدم که من رو از من راه فراری نیست . من بایستی با خودم چشم در چشم می شدم . طوری خودم رو می پذیرفتم که یک مادر فرزند معلول ش رو . شاید عمل کردن به این دو جمله خیلی سخت تر از نوشتنش باشه . شاید ؟ بی شک به شکل فاجعه باری سخت تره . اونقدر که حتی چند شخصیتی شدن رو با آغوش باز قبول می کنی اما سعی می کنی با تمام وجود مقاومت کنی و زیر بار قبول خودت نری . خودی که فکر می کنی خیلی بیشتر از گنجایش تو می خواد . خیلی بی پروا و سبکبال رشد کرده و حالا می خواد پوستت رو پاره کنه و بزرگ شه اما تو همیشه از این رشد ترسیدی . سگوار از خواستن وحشت کردی . از این عطش که لذت بخش تر از هر آب گوارایی ه گریزون بودی . تنهایی رو به طرز وقیحی در خودت حل کردی . از قبول کردن آدم ها وحشیانه خودت رو بیرون انداختی . مثل گلوله یی که چاره یی نداره مگر بیرون جهیدن از مغز . دارم ساعت های سختی رو می گذرونم . شاید خوندن این جمله برای کسایی که منو میشناسن خنده دار باشه . چون همیشه این رو ازمن میشنون . اما این بار زایشی که درمن اتفاق میافته خواسته نیست . من بچۀ حرومزاده یی رو به دنیا میارم که پدرش شکنجه گرم بوده . که دوست دارم دوتا دستم رو فرو کنم در خودم و در رحم خفه ش کنم . دوست ندارم زور بزنم . دوست دارم خودم رو سفت نگه دارم تا از بی هوایی بمیره . مُرده به دنیا بیاد . دوست ندارم این زایش رو . زایشی رو که من رو بیشتر از پیش در خودم فرو میبره . از آدمیت دورم میکنه . من دارم به تدریج و بی صدا تبدیل به اغذیۀ هیولایی میشم که درمنه . تیکه تیکه خودم رو میبُرم و توی دهانش میندازم تا هر یک روز بیشتر ساکت بمونه . ازمن چیزی بیشتر از خوردنم نخواد . دارم مبدل میشم به یک آمبولی در رگِ اصلی قلبِ خودم . دارم برای وجود خودم خطرناک می شم و این رو به وضوح حالا احساس می کنم . این به شدت دوری کردنم از آدم ها هم ضربه یی ه که دارم به خودم می زنم تا کسی ندونه داره برمن چی میگذره . کسی نتونه کمک م کنه . تا هیچ کس خبردار نشه من دارم طناب رو هر روز بیشتر دور گردنم تنگ تر می کنم . من این تولدهای پی درپی رو ایگنور می کنم اما توانایی اونها خیلی واضح بیشتر از نخواستن های منه . برای دهان باز نکردن و قورت ندادن قرص ها خیلی دیره . دستهایی که فک م رو از دوطرف به سمت بازشدن فشار میدن یه جفت دست آهنی ان که به بدنی فولادی وصل ن . اراده یی درمن نیست . مُردن در بچه گی لذت غریبی داره . مُردن وقتی که فقط معنی بازی رو میدونی با مامان رو . مُردن زمانی که از تاریکی میترسی . از دور شدن بابات تا سرکوچه . وقتی هنوز دندونای شیری ت نیافتادن . هنوز بلد نشدی اسمت رو بنویسی . هیچ وقت فکرش رو هم نمی کردم روزی برسه که مُردن برام لذت نداشته باشه . اما امروز وقتی فکر کردم چه شعفی رو با بزرگ شدن از دست دادم پاهام سست شد . زانوهام ضعف رفت وقتی درست روبروی کشی یر ایستاده بودم و می پرسید اِنی کش اَوت ؟ دیدم مرگ هم تماشایی بودنش رو . عظمت ویران کننده ش رو برام از دست داده . دارم آخرین اسباب بازی بزرگسالی م رو هم با دستای خودم خراب می کنم . با کنجکاوی ه این که بدونم توش چیه . من سال هاست . سال های درازی ه هر شب بدون استثناء با یادآوری مرگ میخوابم . هر روز صبح با یادآوری مرگ چشمامو باز می کنم . و این خیلی عجیب من رو سال های سال ه از زندگی عادی دور کرده . اونقدر در لحظه لحظۀ من خوابیده که بیدار کردنش . پاک کردنش قسمت های بزرگی ازمن رو هم باخودش محو می کنه . رودر رو شدن با محالات به مخدری نیازمندم میکنه که در دسترس ندارم . به باز شدن درهایی محتاج م که از ترس به روی خودم بستم . لج کردم با نوشتن . یا لج کرده بامن . نمیدونم . اهمیت ش رو از دست میده این من یا اون کردن ها وقتی اصل نوشتن در کار نیست . من برای تحمل خودم به این افیون نیاز مبرم دارم . به دردِ این کبودی ها روی روح م محتاج ام به این تزریق های توی رگی که ترس ورود هوا رو هوار میکنه تو وجودت . به نئشه گیِ این ضربه زدن های خود به خودی بدجوری معتادم . انگار نیستم بدون این خماری . بدون این های شدن های بعدش . خودم رو در خودم حس نمی کنم با این زهرِ درمانگر . بیرونِ خودم میشینم به نظارۀ منی که داره تلو تلو میخوره از خوشی . از لذتی که میبره از بریدن رگ هاش . چیزی که هیچ کس درک نمیکنه . با هیچ کس نمیتونم بگم که برچسب بهم نزنه . طوری نگام نکنه که انگار دارم به زبون بومیانِ آمازون حرف می زنم . تقسیم این تجربه های خونی با هیچ کس میسر نیست ...

2011-03-14T23:37:00.004+11:00

بدجوری افتادم . بی مقدمه و یه دفعه یی . اصلن انتظار نداشتم که اینقدر ضعیف شده باشم . چهل و چند دقیقه بیهوشی اونم وسط اس ام اس زدن . دیروز روز خیلی بدی بود . خیلی بد . اصلن دوست ندارم درباره ش بگم . فقط خوشحالم که گذشت . هنوز تو شوک هستم . باورش برام سخته که بدنم اینطور عکس العمل نشون داده به ضعف . به فشار . بیشتر دیروز و امروز رو توی رختخواب بودم و قبول نکردم بریم دکتر . قبول نکردم آمبولانس بیاد . شانس آوردم به موقع به هوش اومدم . بیشتر زمان بیهوشی رو مهدی خواب بود . ساعت هفت صبح بود . بلند شدم تا به فاطی اس ام اس بزنم تا امیر بره برای باربی کیو گوشت بگیره چون مهدی احتمالن خسته ست و دیر بیدار میشه . ایستاده بودم دم اُپن آشپزخونه . به نصفه های اس ام اس رسیده بودم که در عرض چند ثانیه حس کردم دارم میرم . چشمام به شدت سیاهی رفت . داشتم مقاومت میکردم ذهنن که نه طوری نیست و اینا . دیدم نه . فقط تونستم بشینم روی زمین که یه وقت موقع بیهوشی نیافتم و سرم دوباره جایی نخوره . و بگم : مهدی . همین . و مهدی هم که تو اتاق خواب بود . ظاهرن مهدی چند لحظه بیدار میشه مثل همیشه که وقتی میبینه کنارش نیستم صدام میکنه . صدام میزنه . جواب نمیشنوه . خوب که گوش تیز میکنه میبینه من دارم عین اسب خُرخُر می کنم . به شدت . شک میکنه . میدوئه بیرون میبینه چشمام فقط سفیدی داره و دارم به زور نفس می کشم . این مال تقریبن چهل دقیقه بعد از بیهوشی ه . دوتا آروم میزنه تو صورتم و گردنم رو صاف میکنه تا بهتر نفس بکشم . شروع میکنه به زنگ زدن به اورژانس . این موقع بود که من تو بیهوشی یادم اومد که از حال رفتم . سعی می کنم به هوش بیام چندبار اما نمیتونم . بالاخره صدای مهدی رو میشنوم که داره با گریه با یکی حرف میزنه و از حالت های من میگه . چشمامو باز می کنم و سریع بلند میشم میشینم . عکس العملی که همیشه بعد این حالت دارم . و شروع می کنم به دلداری دادن آدمای نگران دور و برم . چشمام دودو می زد و نمیدونستم در جواب مهدی که حالمو می پرسید چی بگم . فقط گفتم خوبم . آمبولانس نمیخوام . خوبم . بهم آب قند بده . و دوباره افتادم . بی حال . مهدی گوشی رو که قطع کرد بهم یه پارچ آب قند داد . هی میپرسه قند کجاست ؟ شکر کو؟ نبات کو؟ پارچ کجاست ؟ به زور هی فکرمو جم می کنم و به سختی حرف می زنم و بهش ادرس میدم . تمام بدنم خیس عرق بود . داشتم عین سگ می لرزیدم . مهدی پتو آورد و خودش هم کنارم خوابید تا از بدنش گرما بگیرم . مثل بخاری میمونه تنش لامصب . تا یازده خوابیدم . بیدار که شدم گقتم به امیر زنگ بزن . حال من خوبه . میتونم بیام . کنسل نکنین برنامه تون رو . بلند شدم برم دستشویی هنوز پنج قدم نرفته دوباره تمام تنم یخ زد . افتادم باز . تپش شدید ضربان قلب . حالت تهوع . گفتم مهدی اصلن نمیتونم . بی خیال شین . رفتم تو اتاق روی تخت افتادم . تا غروب . یه جعبه خرما خوردم فقط . امروزم تا ساعت پنج که مینا زنگ زد تا بریم برای کافی خوابیدم . هنوز ضعف دارم اما خیلی بهترم . سرم سنگینه هنوز . خیلی بد بود . خیلی .